Aşk-ı Bîtâp Şiiri - Gökhan Baş

***
Bazen kelimeler de yorulur,
Şiirler bile istemezler âşığın kahrını çekmeyi.
Müzik; sessizce siler gözyaşlarını,
Bir matem havasına bürünür gece...

Ve bazen aşk yorar insanı,
Yürek kaldıramaz ağır sevdaları...

Göğsü daralır insanın.
Bir ok gibi, hani, nefretle sivrilen,
Taşlaşmış yürekleri dahi titreten,
Hiç ummadığı anda yöneltilen,
Usta bir nişancının sözlerinden,
Kalbi kan ağlar insanın.

Akıl unutsa n'olur?
Yürekteki yara geçmedikten sonra?
Bir iz olarak taşır hayatı boyunca,
Her serzenişte kıyâmet kopar bağrında,
Dilse kelimelerin boyunduruğunda.

Bu hayat şarkısında,
Aşkın da bir yeri vardır kararınca.
Ne garip! İnsan hep onu aramakta,
Tâ ki aşkı bulup yorulunca,
Kelimeler bırakır onu yarı yolda.

Bir tükenmişlik sarar insanı,
Ve bırakmaz yakasını,
Ömrü boyunca...
***