Ben öğrendim…
Her şey geçiyor.
Gece geçiyor mesela,
sabaha en küskün karanlık bile dayanamaz.
Gurbette büyüdük biz,
Yabancı sokaklarda eskittik ömrümüzü.
Ama yüreğimiz,
Hep aynı toprağın yolunu bildi.
Bir gün...
sessiz bir ormanın içinde yürüyordum....
Ağaçlar göğe uzanıyor...
rüzgâr yaprakların arasında usulca dolaşıyordu....
Toprak ıslaktı...
sanki benden önce de biri gelip...
Kayalıklara oturdum, akşam suya eğildi,
Yalova sahili içimde eski bir yara gibi serildi.
Dalgalar kıyıya değil, sanki bana vuruyordu,
Her gelişinde geçmişten bir hesabı soruyordu.
Ben o eski masallardan gelen kadınım,
külüyle konuşan ateşten,
geceyi omzunda taşıyan ay ışığından.
Bir zamanlar susarak ağlayan,
şimdi sözleriyle dağları yıkmayi bilen kadınım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!