Baba Toprağı Şiiri - Arzu Uschi

Gurbette büyüdük biz,
Yabancı sokaklarda eskittik ömrümüzü.
Ama yüreğimiz,
Hep aynı toprağın yolunu bildi.

Vatanı sevdik...
Çünkü insan, en çok
Kendisini doğuran toprağı özlermiş..

Kara toprakta, vatanda,
Benden binlerce kilometre uzakta
Rahmetli babam uyuyor sessizce.
Başucunda rüzgâr dua okur,
Toprağı, çocukluğum gibi kokar.

O toprağın kokusunda
Hasret var...
Acı var...
Gözyaşı var...
Bunu ancak gurbetin gecelerine
Yastık olanlar anlar.

İstersin ki koşup gidesin,
O mezarın başına diz çökesin.
Bir avuç toprağı avuçlarına alıp,
"Babam, geldim." diyesin.

İstersin ki o mezara sarılasın,
O kara toprağı bağrına bassın yüreğin.
Ama sarılamazsın...
Araya yollar girer,
Sınırlar girer,
Ömür girer.

Yine de bilirim;
Vatan, yalnız haritada çizilmiş bir yer değildir.
Vatan, babanın yattığı topraktır.
Annenin duasıdır.
Çocukluğunun kokusudur.
İlk gözyaşının düştüğü yerdir.

Biz gurbette yaşarız belki,
Ama ruhumuz hep o toprakta dolaşır.
Çünkü vatan sevgisi,
Toprak sevgisi,
Bir bayrak kadar kutsal,
Bir baba kadar derin,
Bir ayrılık kadar yakıcı,
Ve bir aşk kadar sonsuzdur.