Vazgeçiyorum Senden Şiiri - Arzu Uschi

Bir gün...
sessiz bir ormanın içinde yürüyordum....
Ağaçlar göğe uzanıyor...
rüzgâr yaprakların arasında usulca dolaşıyordu....
Toprak ıslaktı...
sanki benden önce de biri gelip...
acılarını bu ormana gömmüştü...
Ben ise her adımda seni düşünüyordum....
Çünkü insan...
en çok kaybettiği kişiyi yanında taşırmış....

Bir zamanlar...
senin adını taşıyan bir mevsim vardı içimde....
Gece olunca ...
dalların arasından süzülen ay ışığı bile...
seni anlatırdı bana....
Ben...
Ben bir insanı sevmeyi...
dünyanın en kutsal yarası sanırdım....
Meğer bazı insanlar...
yalnızca gitmek için girermiş hayatımıza.. .

Şimdi içimdeki sessizlik...
o ormanın gecesi gibi soğuk....
Ne kuş sesi var artık...
ne umut....
Ve ben ilk kez anlıyorum...
bir insan...
en çok sesini özlediği kişiye yabancı olurmuş....

Sen benden vazgeçtin...
Öyle bir vazgeçişti ki bu...
ne kavga vardı içinde...
ne gözyaşı...
Sadece eksilen bir şeyler oldu her gün....
Önce mesajların kısaldı...
sonra sesin uzaklaştı...
sonra da ben...
senin hayatında yavaşça ölen bir hatıraya dönüştüm...

Ben uzun süre inanmadım buna....
İnsan sevdiğinin yokluğunu kabul etmiyor hemen....
Bir umut bırakıyor kalbinin kıyısında...
belki döner diye...
Belki döner diye...
Belki bir gece ansızın çıkıp gelirsin...
“Gitmek istemedim,” dersin diye....
Ama bazı insanlar geri dönmez....
Çünkü onlar çoktan
başka bir hikâyenin kahramanı olmuştur....

Şimdi ben de senden vazgeçiyorum...
Bak...
ilk kez bunu söylerken içim titremiyor....
Adını düşündüğümde...
canım eskisi kadar yanmıyor artık....
Çünkü insan...
en sonunda acısına da alışıyor....

Artık düşlerimde yoksun...
Bir zamanlar uykularımı süsleyen yüzün...
şimdi sisin içinde kaybolan bir gölge sadece....
Artık hislerimde de yoksun....
Kalbimde bıraktığın o derin iz hâlâ duruyor belki. ..
ama zaman dediğin şey...
ormanları bile çürütüyor...
Bir gün seni hatırlatan her şey silinecek...
Sesin...
gözlerin...
gülüşün…
Ve ben bir sabah uyanacağım...
senin adını düşünmeden....

İşte o gün...
gerçekten kurtulmuş olacağım senden....

Çünkü aşk dedikleri şey de...
belki hiç yoktu zaten...
Üç harf "Aşk"dediler...
insanı cennete çıkarır sandık...
Oysa aşk...
bazen beş harfli bir vedadan ibaretmiş...
“Bitti.”...

Şimdi o ormanın içinde durmuş...
son kez arkama bakıyorum....
Ne öfke kaldı içimde...
ne de umut....
Sadece yorgun bir veda var....

Hoşça kal...
Sen benden nasıl vazgeçtiysen...
ben de artık senden vazgeçiyorum....