Senden Vazgeçiyorum Şiiri - Mustafa Alp

senden vazgeçiyorum.
bunu bir son değil,
başlangıç kabul et.

çünkü bazı ayrılıklar,
iki insanın değil,
bir insanın kendi zincirini kırdığı gündür.

ben senden değil,
sana bağladığım sessizlikten gidiyorum.
adını kalbime yazarken kendi ismimi rüzgara savurduğumu çok geç fark ettim.

meğer insan, başkasını severken değil,
kendinden vazgeçerken yoruluyormuş.

şimdi avuçlarımı açıyorum.
yıllardır taşıdığım gölge
parmaklarımın arasından toprağa dökülüyor.

ne sana öfkem kaldı,
ne de senden beklentim.
çünkü zaman,
en doğru hükmü hiç konuşmadan veren
tek hakimdir.

bir zamanlar gözlerinde kendime
bir yurt arıyordum.
oysa hiçbir insan,
başka bir insanın vatanı olamazmış.

bunu geç öğrendim.

içimde yıllarca açık kalan kapıyı
bugün usulca kapattım.
ne kilit çevirdim,
ne anahtar sakladım.
bazı kapılar,
yalnızca vazgeçilince kapanır.

adını artık rüzgar söyleyecekse söylesin.
ben susmayı seçiyorum.
çünkü bazı kelimeler,
tekrar edildiğinde anlamını değil,
insanı tüketir.

bir gün yalnızlık omzuna sessizce dokunursa,
beni değil,
vaktiyle susturduğun vicdanını hatırla.

belki o zaman anlarsın.

ben senden değil,
beni eksilten her şeyden vazgeçtim.

ve şimdi aynaya
ilk kez başımı eğmeden bakabiliyorum.

senden vazgeçiyorum.

ama sevgiden değil.

çünkü sevgi,
bir insana sığmayacak kadar gökyüzü,
bir ayrılıkla ölmeyecek kadar denizdir.

bunu bir son değil,
başlangıç kabul et.

ben gidiyorum.

arkamda yıkılmış bir şehir değil,
yeniden filizlenecek bir ömür bırakıyorum.

✍️