Anka olmak Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Ankalar da Düşer
Ankalar da düşer, hem de en yüksekten…
Ses çıkmaz, ama yankısı göğsünde büyür derinden.
Küllerine basıp yürür, kan sızar izlerinden,
Kimse görmez… saklar acıyı gözlerinden.

Ankalar da ağlar, geceyle birlikte,
Gündüz olur, taş kesilir aynı biçimde.
Çaresizlik çöker üstüne ağır bir yük gibi,
Ama dimdik durur… yıkılmaz hiçbir şekilde.

Kırılır… hem de öyle sessiz kırılır ki,
İçten çığlık atar, dışı kalır tepkisiz.
Paramparça kalbiyle gülümser yüzsüzce,
Çünkü güçlü görünmek zorundadır sebepsizce.

En çok o susar, en çok o bağırmak ister,
Ama bilir… kimse duymaz; herkes sağır, herkes kör.
İçinde fırtınalar kopar, yakar, yıkar geçer,
Yine de tek kelime etmez… kendini içten yer.

Ankalar da yorulur, diz çökecek kadar,
Ama düşmez yere, gururu izin vermez asla.
Bir adım geri atmaz, yansa da içi kadar,
Çünkü en çok yananlar, en dik duranlar aslında.

Sevmişse tam sever, yarım bırakmaz asla,
Ama en çok o yanar… sevdiği vurur kalbe.
İhaneti içer, zehir gibi yayılır damarlarında,
Yine susar… yine yutar… kalır tek başına.

Ankalar da düşer, kimse tutmazken,
En güvendiği dağlar sırtını vurmuşken.
Küllerine basıp yürür, içi cayır cayır yanarken,
Yine dönüp “iyiyim” der… paramparça olmuşken.

Kırılır… darmadağın olur bir gün,
Toplasan bile gelmez eski hâline hiçbir yön.
Ama öyle yürür ki, yok sanırsın yarasını,
İçinde cehennem taşır, yüzünde sahte baharı.

Konuşsa yıkılır belki dünya,
Bir kelimeyle dağılır bütün rüya.
Bu yüzden içine gömer her yarayı,
Kendi içinde ölür… kimseye göstermez savaşı.

Ankalar da tükenir bazen,
Ama diz çökmez… alışmıştır zaten.
Her darbe biraz daha taş yapar kalbini,
İnsan sanır güçlendi… oysa sadece hissizleşir içten.

Sevmişse yakar kendini düşünmeden,
Karşılık beklemeden, bile bile kaybeden.
Ama bir gün öyle bir susar ki ansızın,
Geri dönsen bile bulamazsın o eski “ben”i.

Ankalar da düşer… ama kalkarken başka olur,
Aynı beden, başka ruh… içi tamamen kor olur.
Artık ne sevgi tanır, ne güvene yer bulur,
Çünkü en çok yanan kalp… en sonunda taş olur.

Bir külden doğmak sanırlar hep mucizeyi,
Kimse bilmez yanmanın ne demek olduğunu.
Her diriliş biraz daha eksiltir içindekini,
Ve her “yeniden” aslında biraz daha yok oluşu.

Gözleri güler bazen, aldanır bakanlar,
Oysa en derin acılar en sessiz yaşanır.
Bir kalp ne kadar susarsa o kadar kanar,
Ve en çok susan insan, en çok yaralanandır.

Bir gün vazgeçer… ne öfkeden ne sevgiden,
Sadece yorulur savaşmaktan, direnmekten.
İşte o an biter içindeki son “insan”,
Ve bir daha kimseye ait olmaz kalbi yeniden.