Anlayamazsın Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Zaman zaman kül olur derler ki
ateş…
Rüzgâr eseri, savurur sanırlar,
geçer sanırlar.
Dilde olur belki,
“unuttum” dersinde,
“bitti” dersinde,
“iyiyim” dersinde.

Peki ya kalbin?

Kalp öyle kolay kül olmaz,
içinde kor saklar.
Üstü kapatılır suskunlukla,
üstü kapatılır gururla,
üstü kapatılır gecenin en karanlık saatleriyle.
Ama bir an gelir,
küçük bir hatıra
üfler o koru…
ve yeniden tutuşur insan.

Hangi söz kalbe hüküm verir?
Hangi cümleye itaat eder?
Bir “git” mi mesela?
Yoksa “kal” mı?
Bir vedanın soğukluğu mu daha güçlüdür,
yoksa bir sarılışın sıcaklığı mı?

Ruhun, yayımı çayır yansa da
“yandım” demez insan çoğu zaman.
Çünkü insan,
acıya karşı susmayı önce öğrenir.
Yangını içinde taşımayı,
hayalini geceye saklamayı,
gündüzleri güçlü görünmeyi…

“İyiyim” der.
En çok yanan,
en çok “iyiyim” der.

Bir bakarsın kalabalıkta gülüyor,
şakalar yapıyor,
hayata karışıyor.
Oysa içi,
sessiz bir yıkım.
Kimseyi görmez dumanı,
çünkü bazı parçalar
insanı bırakmaktan yakar.

Zaman geçer…
Saatler gün olur,
günler ay,
aylar yıl.
Herkes sanar ki küle dönmüştür ona.
Ama kalp,
hatırlamayı bırakmaz.
Bir şarkıda,
bir sokak köşesinde,
bir yerde
ansızın yakalar seni geçmiş.

Ve anlarsın;
Sadece üstünü örtmüş,
söndürmemiştir.

Kalbe hükmeden söz yoktur belki,
ama kalbi yaralayan çoktur.
Bir cümle,
bir bakış,
bir susuş…
İnsan en çok söylenmeyenlerden yanar.

Ruhun dağıtım cayır yansa da
“iyiyim” konusunu inceledi.
Çünkü güçlü görünmek
zayıf olmak daha basit bazen.
Çünkü kimsenin yük olması istemezsin.
Çünkü anlatınca hafifleyeceğini sanırsın
ama bazı acılar
anlatıldıkça çoğalır.

Yine de içinde bir umut var,
külden doğan bir sabır gibi.
Belki bir gün,
o ateş yakmak yerine
ısıtır.
Belki bir gün,
acının içinden bir anlam çıkar.

Zamanla kül olur derler…
Belki de vardır.
Ama bazı küller çeşitleri
ve
farklı
bir çiçek çıkar.

İşte o zaman
“iyiyim” yani rol olmaz,
gerçek olur.
Kalp susmaz,
barışır.
Ateş yakmaz,
aydınlatır.

Ve insan,
yandığı yerden
yeniden doğar.