Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Yağmurun yağışından anladım,
Çok uzaklara gittiğini.
Sırılsıklam oldu yüreğim,ağladım,
Anladım her şeyin bittiğini.

Gözlerinin serinliği vurdu,gözlerimi,

Bir sabah vakti,
Gözlerimden uyku akarken,
Denize karşı oturup bir çay içeceğim.
Zoraki bir gülümseme yüzümde,
Hayatımda olan her şeyden vazgeçeceğim.

Dertler düşecek içine,gün batarken,
Gözlerin her an ağlamaya hazır olacak.
Kalbin dayanılmaz acılarla atarken,
Maziye ait ne varsa hepsi sır kalacak.

Bulutlar geceler boyu hep kararacak,

Bu dünya boş,bunu herkes biliyor,
Ne yaparsan yap,sonuç aynı,
Ama herkes bildiğini yapıyor.
Aslında anlayana ölüm yeter,
Çünkü dünya böyle kaç para eder?
Düşününce insan,öylesine yalnız ki,

Unutulmuş sanma aşkımızı,
İnan dilden dile dolaşıyor.
Kimse unutmamış şarkımızı,
Acısı bütün sevenlere ulaşıyor.

Yalnızlığımı kimseler anlamaz,

Aşk üstüne ne söylesem yalan olur,
Topla,çıkar,çarp,böl,
Mutlaka elde kalan olur.
Hele karşılıksız sevgiyse,
Saç,baş,göz,kulak ve beyin hepsi talan olur.
Bir tebessüme verirsin ömrünü,

Bir gün bir sokakta rastlasam sana,
Hasretinle geçerken bunca zalim sene,
Mutlaka eşlik eder türküler,aşık sevdasına,
Alıp başını gidersen,haberim olmasın yine.

Hep uykusuz kaldığım geceleri hatırladım,

Bitiyordu gün,hani o bitmez bildiğimiz,
Ümitler paramparçaydı,duygular soytarı,
Bitiyordu gün,insanlar biraz daha zavallı,
İnsanlar biraz daha karamsar,
Ve içlerinde ayrılık acısı...

Bir gece vakti,
Derinleşen karanlığa karışarak,
Koşar adım gözden kayboldun sen.
Soğuk duygular, paramparça umutlar,
Yıkılmış hayâller kaldı senden geriye.
İçinde hiç bir şey görünmeyen bir siyah,

Hoyrat gecelerin,çılgın ayazlarındaydık,
Yüreklerimizde asılı kalan bitimsiz acılardık,
Her yeri delik deşik olmuş beyazlardaydık,
Ve üstelik,
Yalnızlığın soğuk sokaklarında iki yabancıydık,
Sadece gözlerimizin eşlik ettiği şarkıydık.