Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Hasret sardıkça yüreğini,bir türlü uyku tutmaz,
Nedenler,nasıllar,niçinler kaplar benliğini,
Dertler uyutmaz...
Bir gün her şeyi göze alırsın,sabrın taşar, geçmez olur zaman,
En sevdiklerini geride bıraktığın an,hasret yerleşir kalır yüreğine,
İnsan istese de unutamaz.

Caddelerinde ite kaka,oraya buraya koşuşan insanlar,
Bir insan selinde gidiyorum,sarhoş gibiyim,ellerim ceplerimde...
Duygularım paramparça,umutlarım da,
Ben bu şehri seviyorum sözde,
Kalabalıklarla artan yalnızlığımı da...

Sokak lambaları sönmek üzere,
Sokaklarda çıt yok.
Çıplak ağaçlar,dallarında dalgın kuşlar,
Yerlerde keder veren perişan yapraklar.
Aşkı anlatamayan kurumuş dudaklar,
Ve hasreti böyle yaşar unutulanlar,

Ağlamayın ne olur,
Gözyaşlarınız kurumasın yanaklarınızda.
Büzüşmesin gülüşleriniz,
Mutluluk saçan dudaklarınızda.

Ağlamayın ne olur,

Gün gelir sıkılır insan karanlıklardan,
Hep hüzün,hep gözyaşı.
Tam ümidini kesmişken hayattan,
İçine sonsuz bir sevinç dolar,
Her şey rengarenk olur,
Her renk sus payı.

Ne sen beni beklersin yine,ne de ben seni,
Oysa ne çok isterdim,seni sevdiğimi bilmeni,
Aslında seneler sonra olsa bile gelmeni,
Dört gözle bekledim,gelmezsin diye sustum.

Senelerce varamadım,deliksiz bir uykuya,

Günün gününe uymuyor senin,
Neden durup dururken ağlıyorsun.
Bu ılık güz akşamında,
Daha da artıyor derdin.
Susuyorsun.

Mevsimlerle anlam kazanır hatıralar,
Gönül şarkılarıyla hayata tutunur akıl.
Hep aynı kalp,hep aynı isim,yazılı sıralar,
Hayallerde kalan aşkları yaşatır bunca yıl.

Sessiz bir iç çekiş kalır yabancı sokaklarda,

Sevgilim,bir tanem,her şeyim,
Gecem,gündüzüm,canım benim.
Kavuşmak içindir ayrılık,
Hayâllerim,hatıram benim.

Aldığım ilk ve son nefesim,

Bir gün ansızın düşer sulara sonbahar,
Yıkanır yalnız kuşlar gibi çırpınarak.
Hazin bir musiki olur,düşen yapraklar,
Bütün çılgın sevinçlere karşı çıkarak.

Sararmış yapraklar yerlerde ağlarken,