Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Parmaklarımdaki uğur böcekleri,
Saçlarımdaki kelebekler,
Kayalara tırmanan çiçekler,
Seni arıyor.

Yüreğindeki yalnız,

Çılgın ayazlarda,çıplak sokaklarda,
Bir kuş gibi titrerken,
Söz dinlemeyen kalbimi sana verdim,
Sen kal diye ebediyyen.
Gönül koydum çekip gitmene,unutma,
Mutluluğumun tek ismiydin sen.

Söyleyemediğim sözlerin,
Yazamadığım mektupların her satırına,
İçimde kalan duygularım,
Yaşayamadığım anların hatırına,
Acılarımı hep içimde sakladım,
Belki gelirsin diye,

Sen gittin,
Ardından bütün gençliğim,
En güzel senelerim,
Yokluğunu yaşatmayan hatıralarım,
Hepsi seninle gitti.

Hey şeyi içime attım,
Gecelerden çok korkardım,
Kimim kimsem yok diye,
Şimdi gecelere sığındım,
Üstelik kimse duymasın diye,
İçten içe ağladım.

Caddelerinde ite kaka,oraya buraya koşuşan insanlar,
Bir insan selinde gidiyorum,sarhoş gibiyim,ellerim ceplerimde...
Duygularım paramparça,umutlarım da,
Ben bu şehri seviyorum sözde,
Kalabalıklarla artan yalnızlığımı da...

Ben bu saatten sonra,
Nefes alıp verdiğime,
Emeklemeden yürüdüğüme,
Şükrediyorum

Kimseye yük olmak istemem,

Sokak lambaları sönmek üzere,
Sokaklarda çıt yok.
Çıplak ağaçlar,dallarında dalgın kuşlar,
Yerlerde keder veren perişan yapraklar.
Aşkı anlatamayan kurumuş dudaklar,
Ve hasreti böyle yaşar unutulanlar,

Gün gelir sıkılır insan karanlıklardan,
Hep hüzün,hep gözyaşı.
Tam ümidini kesmişken hayattan,
İçine sonsuz bir sevinç dolar,
Her şey rengarenk olur,
Her renk sus payı.

Ne sen beni beklersin yine,ne de ben seni,
Oysa ne çok isterdim,seni sevdiğimi bilmeni,
Aslında seneler sonra olsa bile gelmeni,
Dört gözle bekledim,gelmezsin diye sustum.

Senelerce varamadım,deliksiz bir uykuya,