Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Bitiyordu gün,hani o bitmez bildiğimiz,
Ümitler paramparçaydı,duygular soytarı,
Bitiyordu gün,insanlar biraz daha zavallı,
İnsanlar biraz daha karamsar,
Ve içlerinde ayrılık acısı...

Dertler düşecek içine,gün batarken,
Gözlerin her an ağlamaya hazır olacak.
Kalbin dayanılmaz acılarla atarken,
Maziye ait ne varsa hepsi sır kalacak.

Bulutlar geceler boyu hep kararacak,

Bu dünya boş,bunu herkes biliyor,
Ne yaparsan yap,sonuç aynı,
Ama herkes bildiğini yapıyor.
Aslında anlayana ölüm yeter,
Çünkü dünya böyle kaç para eder?
Düşününce insan,öylesine yalnız ki,

Unutulmuş sanma aşkımızı,
İnan dilden dile dolaşıyor.
Kimse unutmamış şarkımızı,
Acısı bütün sevenlere ulaşıyor.

Yalnızlığımı kimseler anlamaz,

Hasretin anlatılmıyor kelimelerde,
Düğümlenip kalıyor sözler, dudaklarımda.
Sabırlar taşıyor,ıslanan kirpiklerimde,
Işıklar titrerken soğuktan sokaklarda.

Sevinçler parçalanıyor düşüp yüreğimden,

Bir gün resimlerde kalır,istemesen bile,
Yanaklarında unuttuğun tebessümlerin.
Aynalarda tanımadığın yüzün olur,
Uzak hatıralar canlanır gözlerinde.
Sonra yüreğinde dayanılmaz bir hüzün olur.

Unuttum,sakın hatırlarım sanma,
Gözlerim yollarda kalmaz bir daha.
Senelerce geç kaldım diye utanma,
Gitmem artık buluştuğumuz o sokağa.

En güzel düşler geride kaldı,

Gözlerimdeki yağmur bulutları,
Kalbime hasret tohumları eker.
Her geçen gün öldürür umutları,
İçimdeki ağaçlar yaprak döker.

Her sonbahar,bir baharın vedası,

Sen,içimde taşıyamadığım hüzünsün,
Sonbahar süzülürken gözlerimden.
Sen,dün değil,yarını olan bugünsün.

Yorgun geceler esir alır beni,
Karşılığında hiç bir şey istemem.

Unuttum deme hatırladıkça,
Yaşlanmış yılları kandıramazsın.
Her geçen gün biraz daha yandıkça,
İçindeki yangını söndüremezsin.

Unutmanın zor olduğunu unutunca,