Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Bitiyordu gün,hani o bitmez bildiğimiz,
Ümitler paramparçaydı,duygular soytarı,
Bitiyordu gün,insanlar biraz daha zavallı,
İnsanlar biraz daha karamsar,
Ve içlerinde ayrılık acısı...

Ne sen beni unutabilirsin,ne ben seni,
İstersen gel yeniden buluşalım.
İnsan özlemez mi seneler öncesini,
Oturup bir köşede geçmişi konuşalım.

Kim ne derse desin,mazi unutulmaz,

Unutulmayan hatıralarla,şimdi soluk resimlerde yaşıyor,
Sararmış sayfaların arasında görüyorum babamı.
Bir odada bağdaş kurmuş,torunlarını seviyor,
Ortada ben,kenarda eşim ve gözleri yaşlı yorgun annem,
Bu fotoğraf onun son akşamı.

Gözlerim seni aradı boş pencerelerde,
El sallarsın diye bekledim,giderken.
Keşke rüyalarıma girsen,sessiz gecelerde,
İstersen,dönüp bakma veda ederken.

İçim titredi giderken,tenha sokaklardan,

Bir zaman perdesi ansızın kalkar aradan,
Yaralı yüreklerden şarkılar taşar,dudaklara,
Yolumu gözleyen herkes bir bir ayrılır oradan,
Ayrılık başlar,rüyamı karartan sokaklara.

Hıçkırarak ağlamak kalır,bu sonsuz gidişe,

İçinde olduğun yer,yangın yeri,
Kar çiçeğim,kardelenimdin.
Çok içerledim,çekip gitmene,
Ağaçlar bile yaprak döktü,
Bırakıp gittiğin yerlerde...

Herkes gidenin gelmediğini bilir,
Yine de hayata sonsuz bağlanır.
Yaşanan bunca dertten sonra,
Tebessüm et,hayata başlangıç olsun,
Sonunda nasıl olsa ağlanır.

Yağmurun yağışından anladım,
Çok uzaklara gittiğini.
Sırılsıklam oldu yüreğim,ağladım,
Anladım her şeyin bittiğini.

Gözlerinin serinliği vurdu,gözlerimi,

Rüzgâr saçlarında mola versin,
Dağılsın güzelliğin bütün tabiata.
Sen olmayınca kalbim delirsin,
Sen bağla beni bu çılgın hayata.

Aşk sürekli kanayan bir yara olmasın,

Sen,içimde taşıyamadığım hüzünsün,
Sonbahar süzülürken gözlerimden.
Sen,dün değil,yarını olan bugünsün.

Yorgun geceler esir alır beni,
Karşılığında hiç bir şey istemem.