Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Bir gece vakti,
Derinleşen karanlığa karışarak,
Koşar adım gözden kayboldun sen.
Soğuk duygular, paramparça umutlar,
Yıkılmış hayâller kaldı senden geriye.
İçinde hiç bir şey görünmeyen bir siyah,

Ben seni hiç üzdüm mü,
Hiç ağladın mı benim yüzümden?
Hasretimi çektin mi,
Ben sana hiç ayrılıktan bahsettim mi?
İstedim ki yalnızlığı yaşama,
Issız köşelerde ağlama,

Ne sen beni unutabilirsin,ne ben seni,
İstersen gel yeniden buluşalım.
İnsan özlemez mi seneler öncesini,
Oturup bir köşede geçmişi konuşalım.

Kim ne derse desin,mazi unutulmaz,

Unutulmayan hatıralarla,şimdi soluk resimlerde yaşıyor,
Sararmış sayfaların arasında görüyorum babamı.
Bir odada bağdaş kurmuş,torunlarını seviyor,
Ortada ben,kenarda eşim ve gözleri yaşlı yorgun annem,
Bu fotoğraf onun son akşamı.

Gözlerim seni aradı boş pencerelerde,
El sallarsın diye bekledim,giderken.
Keşke rüyalarıma girsen,sessiz gecelerde,
İstersen,dönüp bakma veda ederken.

İçim titredi giderken,tenha sokaklardan,

Bir zaman perdesi ansızın kalkar aradan,
Yaralı yüreklerden şarkılar taşar,dudaklara,
Yolumu gözleyen herkes bir bir ayrılır oradan,
Ayrılık başlar,rüyamı karartan sokaklara.

Hıçkırarak ağlamak kalır,bu sonsuz gidişe,

İçinde olduğun yer,yangın yeri,
Kar çiçeğim,kardelenimdin.
Çok içerledim,çekip gitmene,
Ağaçlar bile yaprak döktü,
Bırakıp gittiğin yerlerde...

Herkes gidenin gelmediğini bilir,
Yine de hayata sonsuz bağlanır.
Yaşanan bunca dertten sonra,
Tebessüm et,hayata başlangıç olsun,
Sonunda nasıl olsa ağlanır.

Yağmurun yağışından anladım,
Çok uzaklara gittiğini.
Sırılsıklam oldu yüreğim,ağladım,
Anladım her şeyin bittiğini.

Gözlerinin serinliği vurdu,gözlerimi,

Kalbim telâşla çarpan bir yalancı,
Sevdim diyor,sevmediği birine.
Sarmışken her yanını,çekilmez bir sancı,
Koyamadı onu bir başkasının yerine.

Hep böyle olur kışın yalancı baharı,