Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Aşk derindir,asla inemeyeceğin kadar,
Ve elini uzatıp tutabileceğin kadar yakın.
Hiç bir şey ekleyemezsin,
Hiç bir şey çıkaramazsın.
Bazen acı verir,ağlarsın,
Bazen mutlu eder,tebessüm belirir yanaklarında,

Yasak aşkların son durağı kalbime,
Sahte gülüşlerin gibi çok yabancısın.
Bir çok mevsimi sensiz eskittim de,
Sen yüreğime yerleşip kalan son acısın.

Akşamlar dökülürken tenha sokaklara,

Yağmurlar yağarken,
Elele saklanmak ağaçların altına,
Sokulup birbirimize.
Hayatı anlamaya çalışmak,
Kemancılar sokağındaki telâşa şahit olmak,
Çay bahçesindeki çay keyfine ortak olmak,

Hiç beklemediğin bir anda,
Kendi içinde yeni yolculuklara çıkarken sen,
Rastgele bir tren geçecek gardan,
Sıradan yolcularla,ıslanan raylardan.
Hasretler taşıyacak uzaklara,
Derin bir karanlık düşecek yüreklere,

Bezgin bir iç çekiş var dudaklarında,
İçinde sebebini bilmediğin korkular.
Bırak aşk gölgelerle yıkanmış gökyüzünü dolaşsın.
Sen güneşe doğru yürü için ısınsın.
Bitsin artık bu anlamsız iç geçiriş,
Bırak sevgim yüreğine sığınsın.

Bir kır bahçesinde yalnız kırık-dökük hatıralar,
Islattı yine bütün hayâllerimi salkım-saçak,
Kuşlar gitti çığlık çığlığa bulutlara doğru hatıralarımdan,
Geriye sadece ismimiz yazılı ağaçlar kaldı.

Hatıralarımda hep gezdiğimiz o caddeler,o sokak,

Öfkeler çatlar bulutların üstünde,
Korkular bekler geceleri.
Dualar asılı kalır dudaklarda,
Sürekli bir dalgınlık sarar düşünceleri.
Acaip soğuklar ve yükselen buğular,
Umudu canlı tutar topraklarda.

Üşüdü rüzgarlar,yaprakların arasında,
Kılıktan kılığa girdi,içimdeki soğuk.
Acılar ses veriyor,boğuk boğuk,
Dalların sızlayan her yarasında.
Bir bir ölüyor sevinçler,her hüznün sonrasında.

Sığmadı yokluğun hasretime,
Ayrılıklara yolculuğum bitmedi.
Gece yine karanlık,yine ıssız.

Kalbim değil,gözlerimdi seni unutan,
Avuçlarımda sırılsıklam bir toprak,yağmur kokan,

Yokum ,yok olduğun yerde,
Bir hayâlim,
Hayâllerin çok olduğu yerde.
İstersen pişmanım de,
Seni kim duyar,
Her taraf sağır duvar.