Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Unuttum deme hatırladıkça,
Yaşlanmış yılları kandıramazsın.
Her geçen gün biraz daha yandıkça,
İçindeki yangını söndüremezsin.

Unutmanın zor olduğunu unutunca,

Ne sen beni unutabilirsin,ne ben seni,
İstersen gel yeniden buluşalım.
İnsan özlemez mi seneler öncesini,
Oturup bir köşede geçmişi konuşalım.

Kim ne derse desin,mazi unutulmaz,

Unutulmayan hatıralarla,şimdi soluk resimlerde yaşıyor,
Sararmış sayfaların arasında görüyorum babamı.
Bir odada bağdaş kurmuş,torunlarını seviyor,
Ortada ben,kenarda eşim ve gözleri yaşlı yorgun annem,
Bu fotoğraf onun son akşamı.

Gözlerim seni aradı boş pencerelerde,
El sallarsın diye bekledim,giderken.
Keşke rüyalarıma girsen,sessiz gecelerde,
İstersen,dönüp bakma veda ederken.

İçim titredi giderken,tenha sokaklardan,

Bir gün resimlerde kalır,istemesen bile,
Yanaklarında unuttuğun tebessümlerin.
Aynalarda tanımadığın yüzün olur,
Uzak hatıralar canlanır gözlerinde.
Sonra yüreğinde dayanılmaz bir hüzün olur.

Unuttum,sakın hatırlarım sanma,
Gözlerim yollarda kalmaz bir daha.
Senelerce geç kaldım diye utanma,
Gitmem artık buluştuğumuz o sokağa.

En güzel düşler geride kaldı,

Gözlerimdeki yağmur bulutları,
Kalbime hasret tohumları eker.
Her geçen gün öldürür umutları,
İçimdeki ağaçlar yaprak döker.

Her sonbahar,bir baharın vedası,

Bir zaman perdesi ansızın kalkar aradan,
Yaralı yüreklerden şarkılar taşar,dudaklara,
Yolumu gözleyen herkes bir bir ayrılır oradan,
Ayrılık başlar,rüyamı karartan sokaklara.

Hıçkırarak ağlamak kalır,bu sonsuz gidişe,

İçinde olduğun yer,yangın yeri,
Kar çiçeğim,kardelenimdin.
Çok içerledim,çekip gitmene,
Ağaçlar bile yaprak döktü,
Bırakıp gittiğin yerlerde...

Herkes gidenin gelmediğini bilir,
Yine de hayata sonsuz bağlanır.
Yaşanan bunca dertten sonra,
Tebessüm et,hayata başlangıç olsun,
Sonunda nasıl olsa ağlanır.