Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Hatırına geldikçe hatıraların,
Yeniden açılıp kanayacak yaraların.
Bir gün kabul olur duaların,
Sen de mutlu olursun.
Biliyorum,
Sen kimselere benzemezsin.

Geceler uzadıkça,ölüm biraz daha yaklaşacak,
Yüzümüz görünmeyecek,buğulandıkça camlar.
Yüzlerdeki kırışıklıklarla kısalacak akşamlar,
Yokluğumun duvarlarında hüzün yazacak.

Bir çerçevede esir kalmış fotoğraflar olacak,

Bütün renkler çekilecek,kararacak dünya,
Kederin sitemi saracak,mahsun kalbimizi.
Hayat bir başka anlam kazanacak güya,
Mavi bulutları kaplayacak içimizdeki gri.

Her gün düşlerimize girecek her şey,

Ağlasam çaresiz biri bilir herkes beni,
Kimseler bilmez için için nasıl yanar içim.
Hüzün taşır sonbaharın en güzel günleri,
Artık acıyor bana herkes gibi gözlerim.

Ağlıyorum,gözyaşlarım gözlerimde kuruyor,

Yokluğunu bilen bilir,çekmeyen ne bilsin,
Gözyaşının sıcaklığını silen bilir,silmeyen ne bilsin.
Kalbime misafirsin,hissediyorum,
Kalbime giren bilir,girmeyen ne bilsin.
Bu dünyada hiç bir şey değilsin ama,
Ne olur ölümden bahsetme,

Yüreğim üşüyor,o gitti gideli,
Umudumu aldı,güneşin yanından.
Eski şarkılar hüzünle bitti biteli,
Hep dert kaldı aşkın en güzel yanından.

İçimde günâhkâr bir kadın var,

Çekerek yalnızlığımı her geçen sene,
Hatırlatıyor bana her şey,ölümün yaklaştığını,
Bir gün bensiz hayatı,yokluğumu düşünsene,
Düşünsene her gün saçlarının aklaştığını.

Tekrar hatırlasam da unuttuğum her şeyi,

Bütün takvim yapraklarını yırttım,
Söz verdiğim gibi,
Sana daha çabuk kavuşayım diye.

Hayat,bir sürü boş şey,tam bir masal,
Zamanı yok eden,son bir kibrit çakımı.
Ayrılıklarda isyan,kavuşmalarda hayâl,
Gecenin sessizliğinde beliren,zaman aşımı.

Hayat,koyu gölgelerde saklanan solgun bir yüz,

Yaprakların isyanıdır sonbahar,
Gecenin rengiyle birleşirken yüreğim.
Kuru dallar arasında uçuşurken yapraklar,
Umutlarım kırılmış olsa da,
Sevdiğim için pişman değilim.