Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Seni düşünmeyi senden öğrendim,
Yorgun yılların verdiği acıyı hafifletmedi hayâllerim.
Yokluğuna uyanmayı hiç istemedim bilesin,
Güneş ışıkları kokarken solmasın ay çiçekleri diye,
Sevinçler uzaklaşırken yavaş yavaş,boş kalmasın ellerim.
Yığılıp kalırken acıların arasında,

Saçları başları dağınık ser-sefil insanlar,
Mutluluk arıyorlar,sarhoş masalarındaki zevkten.
Hep gizli bir hüzünle geçerken zamanlar,
Yüreklerde acılar bırakıyor,her renkten...

Loş ışıklara teslim olmuş,bulutlanmış kafalar,

Güneşin batma vakti, yanar alev alev ufuklar,
Bir altın yangını gibi parlar,güneş yüzlü ağaçlar.
Pembeye bürünmüş bulutlarda bir şafak düşü,
Güneşin denize düşmüş renklerinde,
Çılgın bir hayatın gülüşü.
Öylesine muhteşem bir denge,biri dönüyor,biri gidince,

Hatırına geldikçe hatıraların,
Yeniden açılıp kanayacak yaraların.
Bir gün kabul olur duaların,
Sen de mutlu olursun.
Biliyorum,
Sen kimselere benzemezsin.

Geceler uzadıkça,ölüm biraz daha yaklaşacak,
Yüzümüz görünmeyecek,buğulandıkça camlar.
Yüzlerdeki kırışıklıklarla kısalacak akşamlar,
Yokluğumun duvarlarında hüzün yazacak.

Bir çerçevede esir kalmış fotoğraflar olacak,

Bütün renkler çekilecek,kararacak dünya,
Kederin sitemi saracak,mahsun kalbimizi.
Hayat bir başka anlam kazanacak güya,
Mavi bulutları kaplayacak içimizdeki gri.

Her gün düşlerimize girecek her şey,

Ağlasam çaresiz biri bilir herkes beni,
Kimseler bilmez için için nasıl yanar içim.
Hüzün taşır sonbaharın en güzel günleri,
Artık acıyor bana herkes gibi gözlerim.

Ağlıyorum,gözyaşlarım gözlerimde kuruyor,

Yokluğunu bilen bilir,çekmeyen ne bilsin,
Gözyaşının sıcaklığını silen bilir,silmeyen ne bilsin.
Kalbime misafirsin,hissediyorum,
Kalbime giren bilir,girmeyen ne bilsin.
Bu dünyada hiç bir şey değilsin ama,
Ne olur ölümden bahsetme,

Bütün takvim yapraklarını yırttım,
Söz verdiğim gibi,
Sana daha çabuk kavuşayım diye.

Yüreğim üşüyor,o gitti gideli,
Umudumu aldı,güneşin yanından.
Eski şarkılar hüzünle bitti biteli,
Hep dert kaldı aşkın en güzel yanından.

İçimde günâhkâr bir kadın var,