Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Dökülen yapraklar,kızgın rüzgarlar,
Çılgın rüyalar,karmakarışık dünyalar,
Sonra ölüm her şeyin başlangıcı.
İçimdeki sonsuz renk yangını sonbahar,
Baharı getirecek inan.

Bir gece,
Hüzne alışık yüreğimi,tuttun yüreğinle,
Kızıla çalarken gökyüzü,
Benim gönül kuşum,yangınım,
Şimdi çok uzaklarda bir yanım.
Her saniye ayrı bir düşünce,

Güneşe gölge düşer,sen gidince,
Sevinçlere dayanılmaz bir ağıt.
Hüzün yeniden başlar,aşk bitince,
Siyaha döner içimdeki beyaz kağıt.

Hasretin alev alır,sen gidince,

İçindeki hasretlerle gömülür insan,
Ne kadar çok severse sevsin,her şey yalan.
Bir gün göçüp gitmeden kıymetini bil.
Sarınca her yanını sessizliğin ürpertisi,
Yokluğunun ne demek olduğunu öğrenirsin,
İnsan dualarla anılır,alkışlarla değil.

Unuttum hayatın bütün acılarını,
Sensin benim kalbimin seçimi.
Artık ağlamak yok gecelerde,
Seneler yüzüme taşırken,hayatın kahrını.
Otur da anlat bakalım aşkı,
Hiç olmazsa bir çay içimi.

Hüzünleri hep ben yaşadım,
Hayatın ilklerinde.
Geceler boyunca ağladım,
Ayrılıklar kirpiklerimde.

Her sabah bir daha,

Yokluğun kol gezdiği,
Tahta yamalı kerpiç evlerin birinde,
Yaşı biraz geçmiş bir Zeynep abla yaşardı.
Mahallede herkes ona saygı duyardı.
Her gün mahallenin ıssız sokağında,
Bütün komşularla beraber örgü örerdi.

Ayrılsak bile bir şarkımız olmalı,
Sevgimizi bir bahar dalı gibi çıkarmalı sabaha.
Geceleri uykularımızı bozan tedirginlik,
Yansımasın dudaklarımızdan çıkacak aha.

Telaşlı bulutlar dağılmalı üzerimizden,

Yağmur yüklü bulutlar gibi,
Duygusuz bir tebessüm belirir dudaklarda.
Birkaç anlamsız söz bir akşamüstü,
Başın ellerinin arasında sonsuz bir keder,
Titreyen gölgeler koşar sokaklarda,
Sonbahar kokar her yer.

Düşündükçe seni,dalıp gitmek yeni düşüncelere,
Sevmek ve esir olmak,sabahı olmayan gecelere,
Sonra alnını dayayıp,buz gibi soğuk pencerelere,
Çok zor oluyor,gecenin bir yerinde hıçkırarak ağlamak.

Gökyüzüne çizerken bulutlar hüznün şeklini,