Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Aklı bende olmayanı taşıdım yıllarca içimde,
Ne kadar acı varsa sıralandı peşimde,
Sessizliğe dökülen bir keder var sesimde,
Susar mı kimse duymadan?

Hayâlimde kaldı kırılan bütün ümitlerim,

Biliyorum,yaşadıkça acı çekeceğimi,
Yoksa mutluluk versin diye sana mektuplar yazmazdım,
Hayatın bütün güzellikleri kaybolurken aniden.
İçimin sessiz karanlığına gömülürken çaresizce,
Ve saatler,günler,haftalar eksilirken ömrümden,
Boşa geçirdiğim zamanlar için kendime kızmazdım.

Demek böyleymiş kader,
Benim ömrüm hep keder,
Bazen dert olur haber,
Ben olmasam da olur.

Attığın her adımda,

Derin sessizlikleri bozar arasıra,
Solgun bir hayâl gibi kaybolur boşluklarda,
Yorgun ve bakımsız çehreler çıkar ortaya,
Sessiz bir iç çekiş sarar can sıkıcı öğle sonlarını,
Acıya dönüşür beklenmeyen ayrılıklarda aşk.

Dökülen yapraklar,kızgın rüzgarlar,
Çılgın rüyalar,karmakarışık dünyalar,
Sonra ölüm her şeyin başlangıcı.
İçimdeki sonsuz renk yangını sonbahar,
Baharı getirecek inan.

Bir gece,
Hüzne alışık yüreğimi,tuttun yüreğinle,
Kızıla çalarken gökyüzü,
Benim gönül kuşum,yangınım,
Şimdi çok uzaklarda bir yanım.
Her saniye ayrı bir düşünce,

Güneşe gölge düşer,sen gidince,
Sevinçlere dayanılmaz bir ağıt.
Hüzün yeniden başlar,aşk bitince,
Siyaha döner içimdeki beyaz kağıt.

Hasretin alev alır,sen gidince,

İçindeki hasretlerle gömülür insan,
Ne kadar çok severse sevsin,her şey yalan.
Bir gün göçüp gitmeden kıymetini bil.
Sarınca her yanını sessizliğin ürpertisi,
Yokluğunun ne demek olduğunu öğrenirsin,
İnsan dualarla anılır,alkışlarla değil.

Yokluğun kol gezdiği,
Tahta yamalı kerpiç evlerin birinde,
Yaşı biraz geçmiş bir Zeynep abla yaşardı.
Mahallede herkes ona saygı duyardı.
Her gün mahallenin ıssız sokağında,
Bütün komşularla beraber örgü örerdi.

Ayrılsak bile bir şarkımız olmalı,
Sevgimizi bir bahar dalı gibi çıkarmalı sabaha.
Geceleri uykularımızı bozan tedirginlik,
Yansımasın dudaklarımızdan çıkacak aha.

Telaşlı bulutlar dağılmalı üzerimizden,