Ahmet Beltekin Şiirleri - Şair Ahmet Bel ...

Ateş rengine bürünmüş yapraklar,
Hüzünler kadar renk veriyor.
Ayrılıkları içine çeken topraklar,
Hayatı gözler önüne seriyor.

Yalnızlığın sembolü yıldızlar,

Seneler hep kendilerini sınıyorlar suratımda,
Tenha gecelerde bitiyor ışığı yalnız yıldızların.
Yalnızlık içimi oymaya başlıyor her ahımda,
Son şarkılarını söylüyor karanlıklar,yalnızların.

Artık bütün derdim gittikçe daralan zamanda,

Hasretin yokluğundan çok ağır,
Hüzün dolu bir son olur böyle yaşamak.
Beni kimse duymuyor,herkes sağır,
Teselli etmiyor,hıçkırarak ağlamak.

Acı sokakları dolaşıyor çılgınca,

Bir gün hiç bir şey teselli etmez seni,
Uykulu gözlerinde,bir bıkkınlık belirir.
Vaktinden önce bekleme beni,
İçinde rengi koyulaşan bir karanlık delirir.

Hüzünle boyanır bütün günlerin,

Hayat,
Hayâl kırıklığım.
Yaşamak,
Çekilmez yalnızlığım.
Aşk,
Bambaşka bir dünya.

Bütün akşamlar gibi yaşayacaksın,
Bu son eylül akşamını.
Hatıraların bütün mevsimlerde canlanacak,
Sonbahar ağaçların hüzün mevsimidir,
Yapraklarına kök salmış korkular olacak,
Sen,her şeyi suçlayacaksın.

Bir gün karşılaşırsak,
Sakın soğuk davranma,
Ayrı bile olsak,
Kimseye belli etme,
Sus,konuşma.

Durup dururken birdenbire ağlar gibi,
Bir kara sevda,içten içe dağlar gibi,
Alevler kusan çılgın yanar dağlar gibi,
Ben seni yıllardır hep içimde sakladım.

Umutsuz bir hayâl,bulanık bir düş gibi,

Uykularımı kaçırıyor kâbus dolu bu rüyalar,
Senelerdir kederleri besteleyen bir notayım.
İçimde hasretlerle yüklü uzak sevdalar,
Yaşanmamış bir hayata konan son noktayım.

Yalnızlıklar yüreğimi dağlayan ince bir sızı,

Sen,içimde taşıyamadığım hüzünsün,
Sonbahar süzülürken gözlerimden.
Sen,dün değil,yarını olan bugünsün.

Yorgun geceler esir alır beni,
Karşılığında hiç bir şey istemem.