Kalabalık
Benim için senin için onun için
Ben sen o
Oysa herkes kendi kendine bir Ben
Bir Ben yaşıyoruz hep birlikte
Bu koca koca şehirlerde
Ölenle ölünmezdi
Takvimin yaprakları arasında
Gelincik gibi kurumalıydı kan
Dondular
Yaşamaya da ölmeye de korkanlar
Duyulayım diye çıkardığım bütün sesler
Boş bir evde ısrarla çalan kıpkırmızı telefon
Sevmeye kurmuş beni
Bir yay gibi boşalmam bu yüzden
Ben seversem
O şey benim sevmemle
Kendi kendini seviyor
Şikayet mi ediyorum
Üzerimize sayfalarını çeviriyor zaman
Kendi romanımız içinde
Çiçekler gibi kuruyor
Mide bulandırıcı olan
Kazanmışların
Kaybetmişlerin garipliğinde
Madurluğunda da gözü olması
Acı çekmeden gözyaşı dökmek
Ben deniz
Ben balık
Ben iğnenin ucunda kıvrılan bir solucan
Korkuyorum
Balık var mı yosunlu sularda hala
Yoksun muyum merhametinden
Paket halinde görüyorum hep
Başı var ortası var sonu var
Hani tutacak kar henüz yağmaya başlamışken
Eriyeceği çamurlanacağı günü düşünüp
Sevinemiyorum
Sevgili insan kardeşlerim
Hangi memlekette ve
Hangi tarihte yaşamış olursanız olun
Hep beraber yaşıyoruz biz
Bize mutluluklar yaşatıp umut veren de aynı
Acı verip içimizi parçalayan da
Sarp kayalıklardan kopmuş bir kaya parçası gibi
Koşarsın yokuş aşağı
Yuvarlanan birer yün yumağı olur ayakların
Bir et parçası gibi çiğner çiğner
Yutamaz lokmasını bu alıcı dağlar
En sonunda soluk soluğa kalınca




-
Dilruba Taşkıran
Tüm Yorumlarkısa ve öz