kabusunda kaybettiğini gördüğün sevdiğini
uyanıp da yanıbaşında uyurken bulmak gibi
seni sevmek öyle korkunç
seni sevmek öyle güzel
ey ağzında yeşil kini, elinde aptallığı
kulaklarını ve gözlerini tırnaklarına gömüp
damarlarını yüreğinden sökerken
ibadet edermişçesine işkence eden
evet sen
Aça aça bütün kapılarını
Nereye kadar açılacak
Karanlık bir opera salonunda
Patlayacak gibi atan kalbim
Kurşun kalemle yazılmıştım
İçkim sigaram yok
Kumar da oynamam
Beni bu şiir illeti bitirdi
Beni sallanan zeminlere
Beni dumanlı imgelere
Beni düşeşsiz bahtıma
Arama motorunda kendimi aratıyorum
Önce adımı yazıyorum
Bir avuç harfim
Sesli ya da sessiz dizilmişler yan yana
Klavyenin tıkırtısı geliyor kulaklarıma
Kapıyı sert çarparak kendimden dışarıya çıkınca
Arsız vidalar coğrafyasında kalmışım bir başıma
Parmaklarımda kağıt kesikleri
Alnımda lav
Kediler kaybettikleri mavilerini düşlüyorlar
Mavi mavi
En öfkeli bir yüz bile
Dayanamaz gülümser
Bir bebek gözlerinin içine baka baka
Gülerse eğer
Ne kadar uzaktır ki çocuklar bizden
Bir hata yaptım
Kelebeğin kanadı kırıldı
Bir çocuk bilmeden salyangoz ezdi
Yıldırım düştü ormanın en yaşlı ağacına
Bulut toprağa ağmadan geçti
Güzelliğin dili yok ki konuşsun
dalga dalga ufku saran dağlar sessiz
Parça parça dorukları sarmış
sarı sarı bulutlar sessiz
-
Dilruba Taşkıran
Tüm Yorumlarkısa ve öz