Adnan Deniz Şiirleri - Şair Adnan Deniz

Bir kadınım olmalı,
Nisan yağmuru gibi
Gözleri serin.
Siyah yeşil farketmez,
Ağladığımda ağlayıp
Güldüğümde gülmeli.

Bir kış günüydü. Kara kış alabildiğince insanların üzerine çullanmıştı. Kuş konmaz kervan geçmez bir muhitti burası. Alabildiğine yağan kar boydan boya evleri tutsak etmiş, içinde yaşayan ahali bir nebze maviliğe hasret hasret, küçücük damlarının altında çaresizce beklemeye koyulmuştu.
Her elektik kesilişinde başköşeye konulan fitilli lamba hafif ten bir is salarak yanma eylemini devam ettiriyordu. Evin yanı başındaki ahırda bulunan hayvanlar uzun uzun meleyerek veya böğürerek açlıklarını dile getiriyorlardı. Kasketinin önünü arkaya çevirmiş bir şekilde oturan Bekir emmi, bu içinden çıkılmaz olay karşısında çaresizce oturmaktan başka bir şey yapamıyordu.
Evin içinde sekiz baş horanta yiyecek ister, oynamak ister, en azından bir huzme nefes alabilecek hava isterdi. Kendinden vaz geçmişti Bekir emmi. Lakin Şu hayvanların ve çocukların bağrışları olmasa iyiydi.
On yıldan beri giydiği abisinin askerden getirmiş olduğu kalın pardösüyü sırtına geçirerek kapıya doğru yöneldi. Amacı birkaç parça hayvanların önüne ot atmaktı. Dışarıya çıkışıyla içeri kaçması bir oldu. Çünkü dışarda aşırı bir tipi, karla birlikte bütün çevreyi dövüyordu.
Geçen sonbahardan yaptıkları hazırlıklar içerisinden seçerek bir tarhana çorbası pişirmişti Asiye kadın. Koca bir sofrayı yere sererek seğene dökülen çorbayı on kişilik horanta kaşıklamaya başladı. Karnı doyan çocuklar birer birer en erken saatlerde yataklarına çekildiler.
Asiye kadın bütün bulaşıkları teker teker yıkamaya başladı. Bekir emmi elinde tesbihi mabushane koridorlarında holta atar gibi bir o yana bir bir bu yana yürümeye başladı.

Bir zamanlar bir ülkede bir köpekler köyü varmış,köpeklerin hepsi orada mutlu mutlu yaşarlarmış.

Bir zaman gelmiş, köpekler bu köye hiç
Sığamamış. Çünkü durmadan çoğalmışlar.Her çoğalma yeni bir sorun yaratmış. Köpekler, herşeylerini alarak mecburen bu köyü terk etmişler.

Zehir zemberek
Kelimelerin içinden
Bir güzel cümle kur.

Her şey telaş içinde
Kıpır kıpır caddeler,
Işığı sönmüş evler
Havada yağmur kokusu

Bir gün,
Bir tren gececek
Evinizin önünden.
Birer birer sayacaksın,

Yaşantı gibidir şiir.
Ne zaman,nerede?
Onun geleceği
Hiç belli değil.

Darmadağın oturuşun

Bir Şiir Düşün
Bir şiir düşün,
Açsın kanatlarını göğe,
İçten gelenleri söylesin,

Bakışın mı güzel,
Susuşunmu yoksa?
Yazdığım herşeyde
Şiirleşen kadın,

İlk mutluluk ilgiydi,
Sevgiydi ardından gelen
Peşisıra...
Paylaşmaktı,
Birisiyle mutluluğu
Bunu buldum.