Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Terbiyeli bir talim kişiyi yapar alim
Ahlaktan yoksun talim kişiyi yapar zalim
Talimle öğrenmekden gurur duyma boşuna
Kızgın saçın üstünde ayı da yapar talim

Sofrasında ekmek yokken fakirin
Doymak bilmez zenginlerdin tiksindim.
Sallıyorlar kılıcını münkirin
Sözde aydın bilginlerden tiksindim.

Düşman başa çorap ördüğü halde,

Tilkiye özen duyma/ çakallara eş olma
Olacaksan kurt ol kurt/ ulu! orman titresin
Karga gibi göz oyma/ yılana kardeş olma
Kartallara yurt ol yurt/ yoldan azan titresin

Desinler sana seme/ el seni ne bilecek

İp sardım gere gere
Salladım attım yere
Bir değil yüz bin kere
Sen dönüver topacım

Ne işin var töreyle

Üstüme kilitlenmiş ıssız ve sessiz odam
Başımı zonklatıyor beynimde gezen adam

Tarifsiz gür sesinden çınlıyor kulaklarım
Ötelerden bir haber getirir ulaklarım

Şimdi birlik zamanı barıştır cümle küsü
Kurulsun mehteranlar çalsın Türkün türküsü
Hedef Nizam ı Alem Kızıl Elma ülküsü
Gönüller iman dolu dilde Allahu Ekber
Mazlumların umudu Türkler geliyor Türkler

Şehadete baş koyduk kaygımız candan değil
Geçsek candan geçeriz amma vatandan değil
Şu amansız kış günü korku düşmandan değil
Derme çatma çadırda çoluk çocuk donuyor
Bombaların altında Türkmen dağı yanıyor

İlahi nizamı getirmek için
Allah'a inanmış Türkoğlu Türk’üz
Küfür düzenini bitirmek için
Surlara dayanmış Türkoğlu Türk’üz

Doğudan batıya konup göçmüşüz

Gitme turnam Azerbaycan eline,
Bahar değil Karabağ da ölüm var.
Açlık ne ki şükret turnam haline,
Orda açlık,orda çile zulüm var.

Erivan’ın köpekleri orada,

Köyleri ilk önce gençler terk eti,
Tarlalarda pancar burçak kalmadı.
Kapandı okullar eğitim bitti,
Köy yerinde hiç yumurcak kalmadı.