Adem Ulutaş Şiirleri - Şair Adem Ulutaş

Her sene dalımdan düşer bir yaprak,
Şimdi süsler sarı renkler yolumu.
Öz mayam hamurum şu kara toprak,
Özlemle arzuyla bekler yolumu.

Başlamadan önce ışıksız gece

Koşar adım nereye gidiyorsun ey yolcu?
Menzile giden yolda ne ilksin ne sonuncu.

Has bahçemde kütüklere yer vermem
Gövdede dal dalda meyve isterim
Atımı yabana yazıya sürmem
Yolcuya yol yolda gaye isterim

Sevgi pınarının suyundan içsem

Kapandı kapılar yüzüme bir bir 
Umutsuz çaresiz yollara duştüm
Bakışlar düşmanca sözlerse zehir
Yarabbi ne zalim kullara düştüm

Her gece sessizce ağladı gözüm

Çetin bir uğraştır menzile ermek
Çöllerde rehbersiz yol mu bulunur
Nefsini ayaklar altına sermek
Cihadda ciğersiz kullu mu olunur

Karanlık karanlık her yer karanlık
Karanlık içinde kaldım bir anlık

Gördüğüm ışıklar söndüler bir bir
Ay gibi parladı tılsımlı nehir

Dokunup sarmasam da her anım senle gülüm
Gözlerimde yağmursun saçlarımda kar benim
Unut beni demiştin seni unutmak ölüm
Ben çekerim sen gönder olsun âh-u zar benim

Nasıl unutulursun her saniye özlerim

Cemalin güneş mi yıldız mı ay mı?
Düştün yüreğime har dedim yandım.
Kirpiklerin ok mu kaşların yay mı?
Dişlerin bembeyaz kar dedim yandım.

Huri mi peri mi neyin nesisin

Düşman bana neylesin ne ederse yar eder
Çatar hilal kaşını tanımaz ağyar eder

Derdimin dermanısın diye varsam yanına
Bir bakışla gönlümü yıkar tarumar eder

Aşkın ile doğdum bırak öleyim
Mutlu ol mesut ol budur dileğim
Son bir olsun gözyaşını sileyim
Çile çeken ben olayım sevgilim

Ayrılmamak için çok yemin ettin