(naat)“zülfikâr’ın Gölgesinde"

Bir çöl gecesinde yükseldi tekbir,
Gökyüzü titredi Allah adıyla…
Bir yanda aslan bakışlı yiğitler,
Bir yanda hak uğruna yürüyenler vardı…
Ve o ordunun en önünde
İki kutlu isim dururdu dimdik:
ALLAH'IN Aslanı Seyyidü’ş-Şühedâ Hamza bin Abdülmuttalib bir yanda
ALLAH'IN YİĞİDİ ŞAH-I MERDAN Ali bin Ebu Talib…
Biri Uhud’un kükreyen aslanıydı,
Biri ilmin kapısı, cesaretin adı…
Biri düşmana korku salan bir iman,
Biri secdede büyüyen bir adalet…
Ey Hamza…
Sen yürüyünce
Savaş meydanı sarsılırdı…
Kılıcın değil yalnız,
Yüreğin de Allah için çarpardı…
Yetimin duasını taşıyan bir merhamet,
Mazlumun omzunda duran bir dağdın…
Uhud’da şehadet düştüğünde toprağa,
Gökyüzü bile ağladı ardından…
Çünkü sen
Sadece bir savaşçı değil,
Hak yolunun gür sedasıydın…
Ve ey Ali…
Ey geceleri secdede sabahlayan yiğit…
Zülfikâr’ın gölgesinde
Adaletin güneşi doğardı…
Bir sözün hikmet,
Bir bakışın cesaretti…
Kapına gelen aç dönmez,
Mazlum boynu bükük kalmazdı…
Sen ki Hayber’in kapısını
İmanla söküp atan yiğit…
Ama bir yetim görünce
Kalbi incinen ince ruhlu bir insandın…
İşte gerçek güç buydu…
Kılıç kadar merhameti de taşıyabilmek…
Ey Allah dostları…
Sizin adınız geçince
İçimize cesaret doğuyor…
Çünkü siz
Sadece savaş meydanlarının değil,
Kalplerin de kahramanıydınız…
Hamza’nın heybeti,
Ali’nin hikmeti…
İki yıldız gibi parladı İslam semasında…
Biri aslan gibi kükredi hak için,
Biri adaletle hükmetti insanlığa…
Ve bugün bile
Yorgun gönüller sizi anınca
İçinde bir iman ateşi hissediyor…
Çünkü sizin yolunuz
Kılıçtan önce ahlâkın,
Zaferden önce teslimiyetin yoluydu…
Ey Uhud’un şehidi Hamza…
Ey Zülfikâr’ın sahibi Ali…
Selâm olsun size…
Adınız düşsün dillerimize dua gibi…
Ve Rabbim
Bizlere de sizin gibi
Hak karşısında dimdik duran bir yürek nasip etsin…
Allah’ın selâmı
Kutlu yolunuzun üzerine olsun…