(naat)gül Yüzlü Sultanım

Geceler sensiz yetim kaldı ey Nebî,
Adın düşünce titrer kalbimin en derin yeri…
Bir “Muhammed” deyince içimde güller açıyor,
Karanlık ruhuma nurun yağmur gibi yağar
Sen ki çölün bağrında rahmet oldun insanlığa,
Bir yetimin duasıydın ağlayan dudaklara…
Taş atanlara bile merhametle bakandın
İşte o yüzden sığmıyorsun bu fani dünyaya…
Ey Habîb-i Kibriyâ…
Adın geçince gökler secdeye varıyor sanki,
Melekler salât ile dolanıyor Arş’ın etrafını…
Biz günahkâr ümmetin mahşerde tek umudu sensin,
Yorgun gönüllerin sığınağı, rahmet nefesisin…
Bir gece düşündüm seni hicret yollarında,
Açlıkla, sabırla geçen o kutlu zamanlarda…
Ümmetin için ağlayan mübarek gözlerini,
Ve secdede ümmet diye atan yüce kalbini…
Ey Allah’ın sevgilisi…
Biz seni anlatmaya hangi kelimeyle başlayalım?
Denizler mürekkep olsa yine eksik kalır adın…
Çünkü sen;
Karanlık çağlara doğan en büyük güneştin…
Şimdi dünya yine yorgun, yine kalpler paramparça…
İnsanlık çölde susuz kalmış gibi muhtaç rahmetine…
Bir çocuk ağlarken Gazze’nin sessiz gecesinde,
Senin ümmet olmanın hüznü çöküyor yüreğime…
Ey Server-i Âlem…
Bir gün Ravza’nın önüne varsam titreyerek,
Gözyaşlarımı bırakıp sadece “Ümmetinim…” desem…
Belki kırık kalbime bir tebessümün yeter,
Belki o an bütün karanlıklarım söner…
Senin aşkınla yanan gönül kül olmaz ya Resûlallah,
Adını taşıyan dil boş söz söylemez bir daha…
Biz ne kadar uzak düşsek de bu fani dünyada,
Salât ü selam sana ulaşır semanın yollarında…
Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammed…
Güller şahı, yetimler yoldaşı, gönüller sultanı…
Mahşer günü susuz kalırsak Kevser’inden içir bizi,
Ve ayırma ümmetini rahmet kapından ey Neb