Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

evvel zaman içinde kalbur zaman dışında.
dünyaların birinde
bir üveyik kuşu varmış.
ormanın bir başka güzeli olan küstüm çiçeğine tutulmuş.
elden bir şey gelmez ki üç kere vurulmuş,
üveyik yaralı çiçek daha yeni açmış.

beni bu dünya rahlesinde
bir sen oku
bir sen aç
bir sen anla
bir sen sev
beni bu dünya rahlesinde

Şimdi senin yüreğin ,
Sepserin gökyüzüdür .
Ne vakit  daralsam dunya da ,
Ayakta tutan sensin beni varlığınla .
Ellerin ise sıcağı yeni kurulmuş ev gibi
Yüzlerim ellerini evi bildi .

Uğrun uğrun gaş altından bakınca
Can telef ediyor
Gül adem oğlu.
Bin canım olsa
Binbeşini feda ederim ya
Orası ayrı devlet -i bahtiyarlik .

Rüya gibisin ve bu bir kabus değil
Böyle güzel düş olmayı kim öğretti sana
Hemde bu dar vakitte
Hani ecel boğazıma dayanmışken
Hayrima iyiligime yoran yormuş seni
Gerisinin ne dediğini çokta

seni dinleyince öylece ulu orta ıssızlığım da
harf olup sözcüklerimin arasına kaçasım geliyor
şiir olup sesine değesim geliyor,
sesinde harcanmak bitmek istiyorum.
kaybomanın hazzına erişmek,
yeni ve yeniden sesinde bitmek istiyorum

Kah estim; rüzgar gibi
Kah duruldum sular gibi
Bazen oldum toprak gibi
Çoğunda yandım ateş gibi
Kiminde durdum bir ot gibi
Kiminde yaşadım nefes gibi

bir yusuf düşün
güzelliği hala üstünde
boynundan akıyor alem
züleyhanın içine

bir yusuf düşün

bir züleyha düşün
aç,susuz aheste
çölde yalnız başına
daha tanrıyı bilmemekte.

bir züleyha düşün

Sen şiirin şenlik tarafısın
bu yüzden esasim da olansın.
Bakma sen ,
Diğerlerinin aşkı keder ızdırap tarifine.
Onlar adını okuyup
Yaşamaktan çekinenler.