Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Ya sözler de biterse ...

O vakit bakışır insanlar bir biriyle.
O vakit buluşur ruhlar bir biriyle.
O vakit dokunur insanlar bir birine .
O vakit düşünür insanlar bir birini.

Dizlerini kır da biraz

Başım evini bulsun .

Seni görmekten

Yüzünün yanından uzanan patikalar ,
Gözlerinden gözlerime aşka çıkar,
Ve ben bu duruma sevinirim öylece.
Dağlara uzanan evler gibi
Sevinirim öylece .
Sen gördüğüme sevindiğim ,

Seni düşünüyorum
İkimizi düşünüyorum
Uzanmışız otların üzerine
Masmavi göğü seyrediyoruz
Bulutlari bir şeye benzetmeye başlıyoruz
Hava güzel

Öyle ,durduğun yerden
Hayatin anlamsizliğını bozuyorsun
Bu kafi.
Hem Aşkin yanin da
Acı artik çok klişe ,
Ve bu yalan haber tüm mecralar da

Özlemek aşkın kafirin de vûkû bulur  purçanağım  ,

Seni sevdiğimden beri ne hasret dumanı  çektim içime .

Ne özlem ateşi  bildim ellerim de .

Sen dünyalara değen
Ve oraları hiç eden ..
Seni görünce tüm durağanligim bitiyor
Ritim bozulmasi yaşıyor kalbim ..
Seni düşündükçe içmeden içmişlere dönüyorum
Dokunsam şaraba bilir ve bilirim

Sen bana Allah'in ikramisin
Bu yüzden geri çevrilemez olansin
Anlamıyor musun?

Sen bana
bir elime ayı ötekine güneşi verseler dahi..

Çocuk gibi kalbin ,
Bu yüzden çektim elimi senden .
Adına doymamış aklın,
Kaçıp kovalamak sanıp ,
Susup oturmak belleyip,
Kendi dünyan da yaşamak bilmişsin aşkı,

Benim de gözlerim terliyor,
Seni doyumsuzca seyre alırken.
Ben buna mutluluk diyorum
Huzur olarak yaşıyorum.
Insani incitmeden gülüyorsun
Kısılıyor o dünya dolusu gözlerin