Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Bak!
Sana turuncu göklerden
Yeni kelimelerden
Canlı mevsimlerden
Ak iklimlerden
Kuş sesi derdim derledim

seni bensiz!
beni sensiz!
bizi bizsiz koymaya değecekse bu dünya !
buyur!
kalem sende,
urgan sende,

Bu fukara dünyanın
Tek zengin hali sen !
Düşün  bir ?
Üryan sayılır sevmeyi tatmamiş her bir insan
Şenliği kökünden sökülmüşe benzer biraz
Ürkütücü bir iklime bulaşır akli

uykusuzluğun ayazın dayım
gözlerim yokluğuna kilitlenmiş,
üşümüyorum da üstelik,
inadına yanıyorum,
gözlerinden gönlüme düşen aşk yakıyor,
suskunluğun üşütüyor,

sen,benim sesli ayetim
farkın da mı sın bilmem
ben güneşe selam verirken
ağaçların yapraklarını okşarken
kaldırım taşlarını,severken bile
aklımın senden oluşunu seviyorum.

tut ki
çıldırmış hasretler besliyorum içimde
coşkun sevgiler
dinmeyen özlemler
çılgın suskunluklarımıda ekle
tut ki

şimdi aç gözlerini bu gerçeğe
bir bak!
gök nasıl sakin
yer nasıl durgun
rüzgar susmuş
güneş öğle uykusuna çekilmiş

Ve sen ,
Aldığım nefesimi sekteye uğratan
Çokça yüzümü güldüren
Içimi anlamsız sevinçlere salan biraz da.
Seviyorum seni
Içimi rahatlatiyor bu sevgi .

Gece sevincinden kahrolurken
Ben yüzün de yer etme sarhoşluğudayım
Yüreğimin yerin de sabit durmayışı  biraz da bundan.
Sakin bir kovuğun için de
Sesli imalar eşliğin de
Bir birini rahatsiz ediyor yalnızlığımız.

Şimdi bir vurguna çiçek açar gibi yüreğim
Ellerimde al kinalar
Yüzlerinde yüzü koyun maviler
Gözlerinden kalbime işler gibi
Bana akar.
Bak bana!