Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

şimdi gece gündüze denk düştü
ve ben seni,yenileyerek özledim
yeni baştan ilk baştan özledim.
bu sancılı kavurtu biter mi?
söyle ey yüzünde ayı öldüren müsemma
tekrar edeyim seni yeni baştan.

yorulduğum yerlerimden
ellerimden sarıldım sesine
uyudum dinlendim!
kalktım dinlendim
sen bilmezsin kaç kere.
sakin bir gecede,

Avuçlarıma ölü kuşlar düştü
gökten soğudum bu gece.
toprak gülünce,
ağaçlar büyür derler
toprağım güldükçe yokluğun içimde katran oldu durdu
ey göğü mavzer le yen Leyla

asla dediğin insanlar vardır..
ve asla unutturmazlar kendilerini,
çünkü izlerini bıçakla değil,
acıyla açarlar..
bıçağın izi iyileşme gösterse de,
acını izi her an daha da derinlere iner..

adınla kıyaslamadım hiç bir şeyi
adına kıyas kabul edecek bir yaratılmış bulamadım
üzgün ol.
çünkü seviyorum.
kaybetmenin en güzel halini yaşıyorsun
belki, bu yüzden sırf bu yüzden gülerken ağlıyorsun,

bu kadar gerçek severken seni
başka bir ülkenin topraklarında
gezinmenin alemi neydi.
şimdi yurtsuz kaldığının
en büyük ispatını yaşayacak ellerin.
ve daha yüreğini halka açık etmedim.

şimdi ağlıyorum desem yalan
ilk gün ki gibi değil sancılarım
yada ben
bilmiyorum işte
buna alışmakta diye bilirim.
diş yerinde sızı yerinde

gün batmış yorulmuşsun
akşam olmuş eve adımlıyorsun
kapıyı çalıyorsun
açan ben
ve karşımda gözlerin yine müthiş yorgunlar
ellerinden tutuyorum seni ki

Sen! nebiler şahı
Sen! güneşin şavkı
sen! aya nurunu veren anber gülüşü
sen! ah sen!
ölmüş gibi uyuyan ruhumuza yeni yeni dirilişler sunan
sen! sen! ey nebi (asv) aşkın (cc) gördüğü değil!

her bir zerremi ellerine pay etmek için
müsait mi yüreğin?
ruhum da ki işlemeli sancıları göğsünde uyutmak için
müsait mi yüreğin?
bir kıyı kenarında
bank denilen o denize karşı susan yerde