Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Sen benim diğer yanimsin
Hani yan yana gelince
Insan diye okunan
Aşk diye yazilan
Ruh diye bilinen
Tamamlayansin

aslında ben seni daha önce gördüm
daha önce sevdim
daha önce çarpıldım diye bilirim.
işte sen gelmiştin
bende sana geliyordum
tam binaya yaklaşırken

Şu dağları aşan güneş gibi
Yeni bitmiş çimler
Gözlerini tanımlar..
Dünyanın bu kadar güzel olmasi
Hep senin yüzünden
Sen bana insan olduğumu hatırlatıyorsun aniden ..

Avuç içlerinden öpmek için;
var olumuşum gibi bazen..
Oyle sıcak yüzüm
Oyle Içim güleç
Iklimlerim hep sana tutuklu tutsak ..
Yollarim sanki sana çıkmak için yazilmiş dürülmüş açılmış.

Suyun üstünde yürümek nasıl bir şeydir bilirmisin..
Ellerimin seni keşfetmesi gibi bir şey bu inanılmaz..
Yada bir yaprağın üzerinde uyumayı
Başımı göğsüne dayayıp
Nefesini hissetmek gibi bir şey bu
Rüzgara teslim olmanın korkusuzlugunu veyahut...

yedi iklim bir bahar olduğu bilsen
ve korkmadan gelsen kıyılarıma
ey peri ve payende ışığı
göğsünde dindireceğim yorgunluklarım var!
ey benim sözüme sağır
yüzüme ağma

Anladım ki
Ne toprağım
Ne havayım
Ne suyum
Ne göğüm
Ne etim

Sana bakınca
Insanın içinden yüzü gülüyor
Degil öyle dışından
Içimden öyle
Öyle icimden
Ister istemeden

yusuf
ey yusuf
güzelliğinden dolayı
tabaklara kan doğranan yusuf
gelme!
içimde ki sen putu kırdım artık

Özün de ki masumiyet
Özün de ki canavarı ayyuka çıkarıyor
Yok böyle tezgah
Var böyle böyle tezgah .
Seni sevimli şey.