Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Sevgi, ruhların evidir akide şiresi.
Ve benim duvarlarım
Senin ile boyalı
Ve benim odalarim senin ile döşeli,
Pencerelerimden görünen sensin ,
Anladın mı şimdi!

Bir sigara dumanın da
Buluşup duruyoruz seninle ..

Kim kimi ciğerlerine çekiyor
Şu an da meçhul.

Bu bir veda
Yanıl ma !
Bir gece gündüzünden ayrılıyor say biraz da .
Kırma kendini
Yıpratma da ..
Anla beni !

Yoruldum
Ve kaybolmayi ben istedim .
Hiç bir yöne adım atmak istemiyorum
Bu çaresizlik değil
Vazgeçmek
Bana doğru yürümeyen her şeyden

Sana baktıkça seviniyor içim
Dünya dökülüyor ellerimden
Aşkla arınmak diyorum buna
Beni bu hale koyan özünü seviyorum

Sevdikçe seni

Yüzünü bildiğim halde;
Her 'an bakasım tutuyor sana .
Özlem bir şeyin eksikliğini hissetmektir
Bu özlemek değil !!
Kendimden fazla hissediyorum seni
Bu özlemek gibi absürd bir hikaye değil.

Saat gecenin ikiyi kırksekiz geçişin de ,
Çoğunun dünyasına çekildiği bu 'an da ,
Bunca kelimeyi döküyorum
Içimden sana .
Bunca kelime dediğime de bakma ,
Hepsini toplasam şimdi;

Gökyüzü , hürriyeti,
Yol , gitmem gerektiğini ,
Şarkılar, evimi ,
Sen ise kalbimi hatırlatıyorsun bana,
Bu sıralar ,
Canım,uzakları çekiyor,

İnsan bazen seçmez
Sürüklenir...

Kırıldı içimde ki ayna
Parçalara ayrıldı suretin .
Öyle hızlı uçtu ki yüreğim

Çocuksun sen ,
Sevgi görünce kaçan ,
İlgi görünce şımaran,
Çocuksun sen ,
Aşki görünce saklanan ,
Gidince ardından ağlayan ,