Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Şimdi senin yüreğin ,
Sepserin gökyüzüdür .
Ne vakit  daralsam dunya da ,
Ayakta tutan sensin beni varlığınla .
Ellerin ise sıcağı yeni kurulmuş ev gibi
Yüzlerim ellerini evi bildi .

Uğrun uğrun gaş altından bakınca
Can telef ediyor
Gül adem oğlu.
Bin canım olsa
Binbeşini feda ederim ya
Orası ayrı devlet -i bahtiyarlik .

Rüya gibisin ve bu bir kabus değil
Böyle güzel düş olmayı kim öğretti sana
Hemde bu dar vakitte
Hani ecel boğazıma dayanmışken
Hayrima iyiligime yoran yormuş seni
Gerisinin ne dediğini çokta

seni dinleyince öylece ulu orta ıssızlığım da
harf olup sözcüklerimin arasına kaçasım geliyor
şiir olup sesine değesim geliyor,
sesinde harcanmak bitmek istiyorum.
kaybomanın hazzına erişmek,
yeni ve yeniden sesinde bitmek istiyorum

Kah estim; rüzgar gibi
Kah duruldum sular gibi
Bazen oldum toprak gibi
Çoğunda yandım ateş gibi
Kiminde durdum bir ot gibi
Kiminde yaşadım nefes gibi

bir yusuf düşün
güzelliği hala üstünde
boynundan akıyor alem
züleyhanın içine

bir yusuf düşün

bir züleyha düşün
aç,susuz aheste
çölde yalnız başına
daha tanrıyı bilmemekte.

bir züleyha düşün

Ve artık
Bir şey deme!
Yaşayan öldü
Ölen dirildi
Zaman geçti
Her gönül kendi lisanında muradına erdi.

Minaresi olduğu halde,camisinden ezan okunan
Bir şehrin en orta mahallesinden yazıyorum sana..
Nasılsın?
Leyla!
Diyorum ki;
Bu teknoloji en iyi hocalara yaradı.

Nereye bakıyorum bilmiyorum
Ama sana baktığım doğru
Yüzün bu dünyanın en sevilesi şeyi
Bunu başta belirteyim
Digerleri de çok umrumuz da degil gerçi.