Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Anlaman lazım
Neden mutlu ve huzurlu olduğumu.
Hiç uzulemedigimi .
Sevseydin bizi ;
Beni değil bizi .

Sen en sevmediğim şehirde...
Yanı başım değil nasılsa,
En sevdiğim yerde (yüreğim) yaşıyor iken
Hüzünden kahırdan bahsetme bana.
Her gün,gün kendini bana hatırlatınca
Kendime uğruyorum her sabah

bir gün başımı kaldırınca
sen ol karşımda
kafidir bana.
yüzüne bakarken
ruhumun sana akmasına
sen bizzat varlığınla şahit ol/malısın.

Usul usul,
öyle usul usul ,
Önce o ılıman ellerinden öperim ,
sonra o gül yüzlerinden,
sonra o dünya dışı gözlerinden öperim,
sonra ceylanlar yurdu boynundan,

Gördüğüme sevindiğim tek şey olarak kal şurada..
Şurada işte tam şuram da,
Insanın kalbiyle kalbi arasın da .
Seni görünce yapmak istediği ilk şey
Bu istemsizce istediği ilk şey
Alıp bağrıma basmak ,

.
Ne var sende böyle
Hem öldürme
Hem yaşatma kuvvetini taşıyorum içimde
Bir yanım öldürmek için çırpınır seni
Öteki yanım yaşatmak için mücadele ediyor benimle.

Bıraktım mı?
Çekiliyor muyum?
Ne hissettiğimi anlamam için .
Biraz kendime dönmem gelerek.
Ey ben nerdesin?
Batıyor muyum?

babamın ağzında duran duaya sığındım
Ahmed-i Mahmud-u Muhammedin aşkına!
affını diliyorum
o kerbela hüznü ile.
topraklarımızı yeniden birleştir
Rabbim! uzuncası yok bu hasretimin

Ve ben;
Bir rüyanın en olunur anin da ,
Sana uyandim .
İçim sevin di birden!
Boş yere nefes almadığımı kavradim .
Şunu da gözlerine belirteyim ,

Uzun zamandır bakmadım yüzüne
Uzun zamandır bakmıyorum aynaya .
Ama ,hala !
Hayretler içinde hala!
Gözümü gözüne bakar iken buluyorum kendimi.
Hani ,mekan zaman aşka engeldi?