Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Benim de gözlerim terliyor,
Seni doyumsuzca seyre alırken.
Ben buna mutluluk diyorum
Huzur olarak yaşıyorum.
Insani incitmeden gülüyorsun
Kısılıyor o dünya dolusu gözlerin

Ki sana rast gelene değin

Dingin bir suyudum

öyle hayatın  köşesin de kıyısin da çürümeye yüz tutan bir su 'yudum.

sonra bulutlar yağmur,toprak derken,
damlalar taşlarla dövüştü.
her zaman ki gibi yine taşlar yendi..
damlalar kendini öldürmek le yetindi.
hatırlarsın beni gönlü yalın,
ben ancak sen ölürsem biterim demiştim.

Sen benim tövbem
Sen benim şükrüm
Sen benim estafurullahım
Sen benim tamamlanan yanım
Sen benim sevince pusulam
sen benim denize hasretim

Gönlümü avutuyor gözlerin
bakmıyorum gözlerine
bırak!
feryadı figanı tadınca yaşasın.
varlığında yansın
yokluğunda kavrulsun

şahsına gel dememenin verdiği hazla!
seni ellerinden seviyor
gözlerinden öpüyorum
kokundan tutuyor
yokluğundan özlüyorum..

insan sakınır sevdiğini
kaşından gözünden sesinden sakınır
sakın dım seni kalbimde
sakınmadığın gibi beni kalbine
insan sakınır sevdiğini
insandım!

ölçüsüz ayrılıklara gebesin.
sakın doğurma.
'' Git deseydin anlardık,,
Bize bir söz söylemeye tenezzül etmediğin için,,
Araf da kıvrım kıvrım sızıyla kıvranır olunduk..''
boş yere uğraşma canımı kırdığın kadar..

kan tükürmek yokluğuna
söylesene hangi iblisi kovar
kaç türlü bismillah çek sen de
ardında bıraktığın gündüzler geçmez geceye.
ve sevgilim
kan tükürmek varlığına

Kuşlar insanlara iyi geliyor ,
Bilemiyorum
Belki de bu yüzden yok kanatların.
Bir kuş değilsin
Ve yok kanatların.
Ama kelimerin var,