Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

yorulduğum yerlerimden
ellerimden sarıldım sesine
uyudum dinlendim!
kalktım dinlendim
sen bilmezsin kaç kere.
sakin bir gecede,

Göksel tanrıların
Duygusal tramvalari
Yer yüzü esmalarinin
Birikmiş akımları.

Kırmızıya çalar pembe renkli elleri ,

Gün yüzeyden sökülünce
Ay açılır geceye.
Gözler yumulur çoğu yerde
Ağızlar susar kimi zaman
Akil us tahtasını cebine koyar bu dem de .
Dağlar uykuya yatar köpekler ulur.

Azerya sen dağlarına çekildiginden beri
Daha gün başıma doğmadı benim
Yüksektir bilirim göz uçların
Ah azerya hiç bilmedin sen
Ben uçurum diplerinin kanatli kurduyum
Çek gözlerini gözlerimden

Azerya Sana o bicagi ben verdim
Vermesine de; kalbimdeki ipini sen kestin.. burasininda(gönül ( bir sonu yok ki
arayıp bulum seni ,
göğsümün içine yeniden düğüm edeyim.
sanada gel denmez gayri
Ruhumuzdaki bağı sen kestin.

Ah Azerya !
Sen anasindan daha yeni dogan
Bir uveyiksin kucağıma
Daha, kanı üzerimde kurumayan
Durmadan doğan
Doğan durmadan

Sen bilemiyorsun Azerya
Sen o kuş yuvası gözlerini kısınca
Ne kadar uykusuna yatmış kuş varsa ..
Hepsi bir bir uyanıyor düşünden..
Gözlerin diyorum azerya
Gözlerin

Sen şu boğazıma yedi düğümle boğum boğum dolandıran
Biliyorum azerya
Biliyorum kaçış yok aşktan ..
Şimdi sen düşün
Sen ağla buna sen yan ..
Tüm taşlarını; dizdim bir bir ellerine

Sevdiğimden beri seni
Tüm teşbihler aşkı anlatımda
Hata üstüne hata gibi yaşıyor buramda
Buramda hani buramda tam aklımda
Kalbimin içinde ruhumun ışığında..
Ne leyla mecnun

Ve ben azerya
Sözümü tutuyorum
o şarkıyı söylüyorum..
Yağmurda yürüyüp
Rüzgara degiyorum
Çıplak ayaklarla çimleri sevip