Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Kuru topraklar ıslak denizler üzerinde yürüyorsun.

Saygı duymalıyım sana
Bu serüven senin hatırlarim bunu daima .

Islak topraklar kuru denizler üzerin de yürüyorum.

Şu yer yüzünde
Bir sen varsın bir de ben kaldım
Bunca sessizlik ikimizin durma sevinelim ..


Simdi Iki baksam gözlerine

Bazen bir duvar oluyorum
Seni izliyorum oradan
Söylesene bu kadar güzel uyunur mu ?
Aklımı heçe atıyor uykuların.
Yorgan oluyorum kimi zaman
Sarıyorum seni

Hiç mi düşünmedim seni ?
Aslında çok düşündüm .
Bana hiç adım atmadığını
Herşeyi benden beklediğini
Bu sevgi dediğim şeyde bir eksiklik olduğunu,
Gösterdin bana .

Böyle, ellerimle yüzünü kaplayıp sevmek istiyorum,

Dağıtıp saçlarını

Hırpalayıp yanaklarını

Sana adinla seslenmenin
Ne demek olduğunu bilmeyeceksin
Bu ikimize ortak doğan olarak yeter gayrı
Adını her ağzıma aldığımda
Sesimden duyduğumda
Duymadığımda

Egemen bir öyküye başlıyorum seni görünce..
Anlık ömürler derlediğim de doğrudur
O yeni uyanmış bakişlarından
Hem söylesene
Hep böyle güzelmi bakarsin sen ..
Hani ;

- bize  açılmazsan  yüzümüze  karşın  iletişim kurmazsan, seni anlayamayiz okuyamayiz  kavrayamayız .

Düşün mesela ,bir tohumsun içerden çatlayıp toprağa açılmazsan ne olduğunu bilemezler.

Seni sadece kuru tohum olarak görürler  .

Sen .
Senin tarafından sevilmedigimi gözüme soktun.
Bu yüzden gram üzülmediğim,
Zerre kirilmadiğım ,
Hep bu yüzden.
Sadece sana karşı yaptığım hareketlere gülüyorum.