Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

haydi
bas git seni benden
ve ben ezileyim görünür kazadan ötürü
kimse sormaz zatı nasıl öldü

ben kendimin umrumda değilim

dünyanın bütün evleri üstüme yıkılıyor!
sen yoksun!
ceset yığını gözlerim
bir sen diriliğinde sen yoksun!
bir çay,yok yere soğur hiç durmadan
nefesinin yokluğunu

sen içi sancılı çiçekler aça dur..
ben köklerimi söküyorum toprağımdan..
sen intihar ediyorsun de
ben cennetin soğuklaştığını anlatayım..
bakma bana sen
ben ağlarım sızlarım sızlanırım

- mecnun.
+ efendim leyla.
- hadi seni dayına götüreyim.
+ götürmesen olmazmı?
- olamıyor gibi.
+ yineden bir düşün sen.

sonra kıyılmaya yüz tutmuş her şey oldu
aşk!
kendini ayrılığa vurdu.
ben onu anlamayacağım
o beni
susmak ve sarılmak buluşturacak bizi.

Hoş geldin!
Oya oya işlen diğim,
Şimalinde sendelendiğim,
Gülümseme sebebim,hoş geldin!
Ebem kuşağım,yedi verenim,
Lügatleri süsle yenim hoş geldin!

- söylesene onda ne var?
- onda diğerlerin de olmayan ,ve olamayacak olan bir şey var ,
" Kendi var "
Gelmiş geçmiş ve gelecek olan tüm insanlari topla ,yine de bir o etmeyecek ,yine bir o olmayacak ..
Bunun gayet farkındayım, kimse o değil olamayacakta.
Ona mecbur değilim, bu en sevdiğim huyu.

Bakma öyle engin denizler gibi,
İçimin göğüne doluşuyor kuşlar,
Bin yıllık uykuların uyanışı ,
Ne güzel duruyorsun öyle dupduru.

Çağının suskunu

O 'na bakarken sen tarafından çekilen bir fotoğrafdım!
beni kendi elleriyle yırttı hz.ALLAH'ım
acı duymak değil bu!
hissedemiyorum.
öyle bir boşluk öyle hiçlikteyim ki,
hareket ettikçe daha beter batıyorum.

kaç kere öle bilirim diye sınama beni,
bir kere dirilir sem unuturum seni.
yapma!
temelli ölü kalmak değil gayem
emin ol
ben senden önce dirileceğim.