Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

leyla - sancındayım sızıdayım.
mecnun -efendim,anlamadım?
leyla - bu keder beni kahredecek mecnun görmüyor musun?
mecnun -ha bir müsade ver leyla.
leyla - ne için?
mecnun - külahımı da çıkarayım ona da konuş.

Ruhum da yeni odalar açıyor ruhun,
Nefes aldığım yerleri çoğaltiyorsun.
Benim hayatım
Senin hayatına denk gelince başladı .
Yeni yeni tanıyorum kendimi.
Içim de ki bunca renk ve cümbüş yeri .

Geceyi aydınlatan kandil gibi ,
Apaydin yüzün ve gözlerin .
Bu dünyanın aydınlığı gibi suretin ,
Senin dışında her olan karanlık ve tanımsız .

Bu halini sevdim .

Yiksan şu duvarları
Açsan pencereni sonuna kadar
Sevdiğimden ötene geçsem bir adım.
Saŕılsam sana sırtından.

Yiksan şu duvarlarını

şimdi bana sensizliği sormasınlar
vereceğim her cevap kalbini ikiye ayıracak
pişmanlık mı?
işte bu sadece bende yok.
yani olsaydın güzel olurdun
olmadığın hale bakınca bunu söylemek geliyor içimden.

Söylesene,
Bu ölüp ölüp dirilmeleri yüzüne kim işledi ?
Ölüp ölüp diriliyorum şimdi.
Ne güzel bir ölüm şeklisin sen ..

Şimdi
Bu anda
Bu ciddî yenilgi kimin
Veya hangimizin...
Şimdi bu ellerinde açan
Ellerimde açan

babamın ağzında duran duaya sığındım
Ahmed-i Mahmud-u Muhammedin aşkına!
affını diliyorum
o kerbela hüznü ile.
topraklarımızı yeniden birleştir
Rabbim! uzuncası yok bu hasretimin

Ve ben;
Bir rüyanın en olunur anin da ,
Sana uyandim .
İçim sevin di birden!
Boş yere nefes almadığımı kavradim .
Şunu da gözlerine belirteyim ,

istemediğin kadar şimdi gide bilirsin bizden
gitmek istiyordun ya!
al dileğince mühlet sana
sen de üç gün
ben diyeyim günsüz gün.
hep bunu istedin