Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Kırmızıya düşen siyah,
Siyahı saran kırmızı,
Boynu ezelden,gönlü gibi kırık,
Dua suretinde yaratılmış
Bir aşk sarar tı sı..
Ey gelincik

sen benim hüzün gülümsün,
her açtığında yüzümü güldürürsün.
sen benim toprağıma tohum sun,
her açtığında ruhumu doyurursun.
sen benim ağlatan yanım sın,
her aklıma geldiğinde beni arıtırsın.

yazamadıklarım,
yazdıklarımdan daha çok isyankardır.sevgili
aynadaki yüzümü çaldılar,
süretsiz gezerim dünya varoşunda.

insan adı verilen mahlukat çekemedi,

hüzünden bulanınca gözlerine gelirim
dinlenirim şenlenirim.
ey belgüzar ım efendim
söylesene bu sevmeler nereli ben bildim de bilemedim.
dünyadan darlaşınca
ellerine gelirim

ardın da bir ben bırakarak gittin;
ve ben bittim
böyle başladı dilimdeki sözün
içimde ki hüznün

kafiyeler uydurdum ben

mutlu olduğunu bilmek ne güzel,
başka bir yarin kolların da.
mutlu olduğunu görmek ne güzel,
gözlerin de başka bir leylanın bakışıyla.

sevdim seni.

küfür ederek başlıyorum bu yazıma,
küfrüm sana olan sevgimdir bu arada,
neden küfür diye sorarsan sana olana,
seni sevdiğimi söze katınca ,
küfür olup bağırasım var.
içim deki seni benden koparasım var.

kelimeler yok !
sen varsın
ve ağlatıyorsun
içime akıyor gözlerim.

bir seni bilmiyorum

koyu mavi bir aşk.

bu aşkla filizlenen hüzün kokulu mor güller.

birleşmesi mümkün olmayan iki el.

şemsiyemin uçlarını kırdım
antenlerimi söktüm
senin mevzilerinden görüntülü çekemiyorum.
sevgilim devlete ters düştüm sanırım.
şu anda engelleniyorum.
a dört kağıtlarını yazmaktan alı koyuldum.