Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

ardın da bir ben bırakarak gittin;
ve ben bittim
böyle başladı dilimdeki sözün
içimde ki hüznün

kafiyeler uydurdum ben

Gelmek isteseydin gelirdin.
Nasıl yüzsüzlüğe bürünüp kaç kere geldiysem sana,
Sende gelmek isteseydin.
Gelirdin..
Şimdi, durduk yere gelemiyorum türküleri çağırma bana.
Şiirlerini bu yalana bulama.

Mesafeleri o kadar uzaklaştırdın ki ne oldu diyemiyorum..
Bak şimdi sesindeki tınıdan ayaklarım da ki kan çekildi..
Üşümek misin nesin sen..
Bilmiyorum ki..
Ne olursun üzme sen kendini ,ve sana ayarlanan bizi..
Korkum o ki, zalimliğin bu ki..

şimdi gidiyorsun
tüm gelişler intihar ediyor ardın dan..
sen bilmiyorsun.
gidişin sessiz bir soykırım
sen aşka inceden kabaca ustura vuruyorsun,
ardın da çığlık çığlığa bir ben bırakıyorsun.

ah mona
yüreğinde başka bir leylanın izleri var ki
göstermektesin an be an.
delirmekte aklım hatta çıldırmakta

ama

ezberim zayıftır bilirsin sevgili.
bunları bir türlü atamıyorum beynimden.
an be an giriyorsun düşüncelerime.
hislerime intihar süsü verip öldürüyorsun.
seni çok sevmemin kabahatini,
yüzüme vurmadan edemiyorsun.

seni,
ve beni;
en iyi anlatan şey
birbirimize imkansız olma(ma) mız..
sevgili..
ve ben

bin türlü geçmeni istedim
bir türlü geçmek bilmedin.
üstüne üstlük beni hüzne buladın,
hasretin kızgın yağına attın.
sen çekip gittin ben hala ateşin üstün de kala kaldım,
yanmakla kalmadım köz oldum

canımın bir degeri kalmadı.

seni bitirdiler gözümde.

gözüm görsede bakmıyor artık.

beni sevdiğini sandığımda.
susacağını bilemedim.
ben seni severken.
senin bıkacağını da bilemedim.
ardına yıkacagını.
sonra kaza süsü verip.