Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

saatleri boş ver gündüzün görkemi.
günlerden pazartesi,
sabah kendini salıya ter ederken,
yine yokluğunun uguntusu tuttu iyimi
sesimi boğdum yine,
gözlerimi sımsıkı kapattım,

kuytularım yok benim,hep açık denizlerde gezdim.
hani ne gördüysen oydum.
bir gölgelik içinde kendi içimde kuytu oluşturamazdım.
bu arada selamun aleyküm gözüm nasılsın.
memleketim nasıl,
havası,suyu,taşı toprağı nasıl hala bıraktığım gibi mi..

özlüyorum seni,
ne ötesi,
ne berisi,
özlüyorum seni
suskunluğumun içi.

yazmayınca susmayı öğrenirsin dediler kahraman,
bu yüzden yazıyorum,
ağlayınca geçmedi, geçmeyesi sevdam,
göğüm üstüme yırtıldığından beri,
en fazla başıma fezadan yıldızlar düşüyor,
susunca geçer dediler kahraman,

Tüm kavuşmalara inat!
Bak yinede özlüyorum seni.
Ve sana karşı,yinede seviyorum seni..
Sen güneşi bağrına basa bilir misin?
Bu cesaret işi değil sevgilim
Sadece sevmek işi,

Aşk harf olsa yazılır dı
hiç yazılamadı.
Aşk bir söz olsaydı söylenirdi
hiç söylenmedi
Aşk bir ses olsaydı duyulurdu
hiç duyulmadı

Aşkının cilvesi imiş,
Gülüşüne karşılık kederin,
Sevincine karşılık hüznün,
Varlığına karşılık özlemin,
Özlemine karşılık hasretin,
Üstüne üstlük bir de tuz biber gibi Göz yaşım,

bir imansız kadar sevdim seni
imanı olan kadar inkar ettim seni
artık biliyorum ne sen diye bir şey var
nede biz olma ihtimali

tüm ihtimalleri infaz ettim

Yüzük gam rengindeydi,
ve ala bildiğine ayrılık parlıyordu.
Ağlamalar dahi gözlerinin kamaşmasından ürperiyordu.
Herkesin gözü kısık,sesin de şiddetli tebrikler vardı.
Kimse yaklaşamıyordu yüzüğe,
Yüzük hiç bir mide nin kaldıramayacağı kadar küf kokuyordu

sen gelince aklıma,hayalime,kalbime;
neden burnum sızlayıp
,gözlerim su sızdırıyor?
boğazım düğümleniyor?
ve sol yanım acıya batıyor?