Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

bozğun güller mevsimisin.

içime çektik ce çöküyor ciğerlerim.

rahatsız ruhlar gibiyim.

şimdi ölüm dedikleri tatlı bir bekleyiş.
ki dünya denen yerde gönlümün tadı kaçtı,
daha yeni dank etti yokluğun kalbime,
çektiğim acılar da cabası.

dedim ya olmadığın gönlümün tadı kaçtı.

Bak/ma baharı çağıran bakışlarınla,
Ayaklandırma gönlümü olur olmaz,
En vakitsiz uzaklığından
Şirreti ni çekilmesi zor sensizliğin
Rızasız sabırlar içindedir ,yüreğim.
Kucak dolusu hasretini çekmektedir ahvalim.

sen gelince aklıma,hayalime,kalbime;
neden burnum sızlayıp
,gözlerim su sızdırıyor?
boğazım düğümleniyor?
ve sol yanım acıya batıyor?

senin yokluguna alışmak var ya sevilen
yeni bir dil öğrenirken çabalarsın ya ama bir türlü öğrenemezsin.
başına ağrılar girer ha bire.
durduramazsın,
işte senin yokluğuna alışmakta böyle zorlayıcı
hiç dinmeyen bir baş ağrısı..

sen hiç farkına varma bile.

ellerine düşen bir kar tanesiydim sadece

sıcaklığına dayanamadım,

Bırak beni
Herkes kendimle konuşuyor sansın..
Bırak beni
Onlar deli bilsin her zaman ki gibi beni.
Konuştuğum da sensin;
Ağladığımda,

ben kimine yar!
kimine yarayım.
ben! kaysı mecnun eden iksirin adıyım.
kimine şifa,
kimine zehirim.
ben şikayet edilmeyenim.

aklım da unutmak gibi bir hastalık var.
gönlümde ise unutamamak gibi
yüzünü hatırlayamıyorum senin,
hatırladığım sadece sen sevdiğimsin..
yolda görsem tanımam bilesin,
ama hissederim seni sevdiğimi.

bana hiç benzemediğin için midir bilmiyorum
seni umarsızca
beklentisiz
sevmişliğimi..

bıraktım artık