Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

gözlerim ve yaşları bir harbe tutuştu.
ortalık kan revan
adam öldüren bakışların ortasın da..
kalan ben,
söylesene neden ben!
ölmeye zorlanan ben,ellerinin arasın da.

rüveyda!
duyma beni,
anla ama seni ne denli sevdiğimi.
rüveyda!
çok özledim seni.
rüveyda!

ve sen
ve sen ve gece.
yine bekliyoruz sabahı her zaman olduğu gibi
bekliyoruz güneşi seni bekler gibi.

beklemenin sonun da,

saat: 02:46
sen bilmem kaçıncı uykundasın;
ve ben uykunun ne demek olduğunu unutmaktayım
gözlerim donuk donuk bakar karanlığa.

öylece....

kalemin yettiği yerdeyim.
nefesin tükendiği.
gözün görmediği.
ellerimin tutmadığı.
ayaklarımın gidemediği yerdeyim.
bittim!

en çokları az eden.kişi
geceleri gördüm kabuslara bile şükreder oldum.
cemalini görmek için.
sesini duymak uzağında uzagında bir ihtimal.
ne yaptın bana hala çözemiyorum.
kendime bir türlü gelemiyorum.

hürmetten öteye geçti aşk.
ne çayın şekeri var
ne gülün kokusu.
ne varsa seni anlatan.
gidişinle kayboldular.
bir zifir.

sonra geceyle ay bir araya gelip
umursamadan seni bana hatırlat mı yor mu bir de.
işte gel de sevme seni yine
benim bir suçum yok inan ki,
her şey seni sevmeye iteliyor beni.
vakit yine gece,ve gözlerim tavan da.

bekliyorum...
endişeyle korku arası,
Gelir mi bu kez,bu kez diye
her iki kapıda yüzüme vurulur sa ya

yokluğun gelmeyişin,

Anlamıyor sanma,

seni herkes veya o hiç kimse ,

bi dur,bir sabır çek