Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

bu gün hüzün elbisesini giydim üzerime.
nedeni sendin.
gerçekti aşk.
gereçekdi senin için akan göz yaşlarım.
yalandı ne yazık ki kavuşmak.
nasıl oluduysa bir anlık hayale kapıldım.

anlamak istemedin beni,
zorlamadım bir kere dahi seni,
düşünmeni bile istemdim
enkaza çevirdiğin beni
ey sevgili
yetimlik nedir bilmezdim

sen tuta bilirmisin bu aklımı başım da.
gitmeden önce bunu bilmeliydin şems.
canım ki aşka adak edilmiş kurban
bayramım ol gel sen şems

özlemenin bile yetersiz kaldığı acılarım var,

yaramı dağla ey aşk
o bozulmaz suskunluğun la
hiç kıpırdama bile yerinden
ölmeye yüz tutmuşken ben.

bu iç yanğını söndür

duy/dunmu bizi terk etmeye yelteniyor ikimizin ortak yanı...
beni evimden(bedenimden) ,
seni yerinden(kalbimde) atmaya kalkışıyor
ikimizin ortak yanı

bana verilen canda onu yeni bulmuşken daha

ay gibi parlarken yüzün kalbime doğru,
uzağı ma düşmek mi idi sevgilim kısmetim
en derin sevdayı saklamış iken sana yüreğim.
maksatları tıkanmış iki
aşk zede olarak kaldık sevdiğim..
sonu yok mu dedin de başlarken bismillah çekmedin..

Bengü suyum
ellerin den düştüm,
ruhumu kapladı karanlığın
cismi katre katre kaybolduğum.
evvelden önce verilen sözüm sün sen.
sonu gelmeyenim.

Gidişine kırılmaktan çok
İçerlendim sevgili
Dışıma bir şey belli etmezken
İnan ki içime içerledim seni..
Şanın da mı ''var'' dı, da ben bilemedim seni,
İncitip iteleyeceğini,

ne diyeyim bilmiyorum
beni çarelerden aldığın o günden beri,
ne diyeyeim bilmiyorum

sustur şu varlığını içimde
daha fazla dayamıyor ruhum

feryadı ve figanı,
sindiren bastıran
suskunluğun var senin.
ki sen aşkın inci taneli kolyesi olup,
kırılıp saçıl dın yüreğime.
elindeyse topla ve al kendini..