Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

ben sen de yorulduğumu hissettim,
yorulduğumu hissettirdin
çöktüm dizim üstüne
kalkmaya bir mecal olarak brir sen vardı
onuda koymadın gittin

bir mektup gönderecek adres bile bırakmadın yar
uçurumları azmı sındında yar
kıta lara böldün ikimizi
bilemeyeceğim bir yerdesin şimdi

halini vaktini bilmediğimden

anla dedim beni anla.
dur diyorum, dünyanı başıma yık/ma,
ellerin deki hüznü koynuma bırakma,
unutma seni bana ben sevdirme dim Leyla..
mevsimsiz bir kışa terk etme gönlümü,
en derin sensizlikler de solarım ben yap/ma.

merhaba sevilen yine ben
yine sana seslenmekteyim
bu gün keyfimi bozamayacaksın
susmakla

kadeh kadeh senseizlik içtim;

rıhtımını kaybetmiş bir gemidir kalbim.
aç kalbini kabul et beni yar.
daha fazla aramaktan yorulsun seni kalbim.
denizler dar gelir oldu bana.
kalbinin genişliğine beni kabul et sevgili.
sana dönsün yönüm.

bana seni unutturman lazım sevgili
en mutlu yanımdan dahi vuruyorsun beni

bana seni unutturman lazım sevgili
ekmeği boğazımdan aşırmıyor yokluğun

yaramı dağla ey aşk
o bozulmaz suskunluğun la
hiç kıpırdama bile yerinden
ölmeye yüz tutmuşken ben.

bu iç yanğını söndür

bu gün hüzün elbisesini giydim üzerime.
nedeni sendin.
gerçekti aşk.
gereçekdi senin için akan göz yaşlarım.
yalandı ne yazık ki kavuşmak.
nasıl oluduysa bir anlık hayale kapıldım.

anlamak istemedin beni,
zorlamadım bir kere dahi seni,
düşünmeni bile istemdim
enkaza çevirdiğin beni
ey sevgili
yetimlik nedir bilmezdim

duy/dunmu bizi terk etmeye yelteniyor ikimizin ortak yanı...
beni evimden(bedenimden) ,
seni yerinden(kalbimde) atmaya kalkışıyor
ikimizin ortak yanı

bana verilen canda onu yeni bulmuşken daha