Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Bengü suyum
ellerin den düştüm,
ruhumu kapladı karanlığın
cismi katre katre kaybolduğum.
evvelden önce verilen sözüm sün sen.
sonu gelmeyenim.

Gidişine kırılmaktan çok
İçerlendim sevgili
Dışıma bir şey belli etmezken
İnan ki içime içerledim seni..
Şanın da mı ''var'' dı, da ben bilemedim seni,
İncitip iteleyeceğini,

ne diyeyim bilmiyorum
beni çarelerden aldığın o günden beri,
ne diyeyeim bilmiyorum

sustur şu varlığını içimde
daha fazla dayamıyor ruhum

feryadı ve figanı,
sindiren bastıran
suskunluğun var senin.
ki sen aşkın inci taneli kolyesi olup,
kırılıp saçıl dın yüreğime.
elindeyse topla ve al kendini..

gidenin önüne dağ dayanmazmış.
dur gitme demeden önce,
git lütfen.
şimdi gidiyorsun ya,
bir daha hiç gelme.
ihtimalini bile vur faliyete geçirmeden beyninde..

şimdi bir konuşsam seni
deli sanırlar.
bir anlatsam seni
taşa tutarlar.
bir baksalar sana
gözlerimle kör olurlar.

Alıştığımı sanma sevgili ,yokluğuna
sadece susmayı öğrendim,
öğrettin,bunca zaman dan sonra
gizlerken kendini bana her bakışın da
seni görmeden de seve biliyorum hatırla.

baktığım yerde varlığın şayan
ektiğim tohumda gülüşü açan
reddetmelere sağır
cemreler düştü
elime.
söylemekten çekinmeden

nigahı matem
anlamadın
ve ne talihsizlik tir ki benim için.
aldın bakışlarını .
çektin sözlerini
içim kıyıldı da bir şey diyemdim.

adını koymak istediğim bir şeydin sen
kork /tuğumdun aynı anda
konuşmak için can atıp
karşında dilsiz kaldığımdın sen

ne oluyor gönlüm sana