Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

bozğun güller mevsimisin.

içime çektik ce çöküyor ciğerlerim.

rahatsız ruhlar gibiyim.

oysa sana seslenmek
yorucu bir suskunluk
dilsiz alfabe ayıplığı ağzım da,
ne susmak biliyorsun
nede konuşmak istiyorsun,
ölümüne öylece duruyorsun.

şimdi ölüm dedikleri tatlı bir bekleyiş.
ki dünya denen yerde gönlümün tadı kaçtı,
daha yeni dank etti yokluğun kalbime,
çektiğim acılar da cabası.

dedim ya olmadığın gönlümün tadı kaçtı.

Söylesene sevgili;

Çok sevildiğin için mi gittin,
Aldın benden suretini,
Söyleseydin az severdim seni
Gitmeye değer miydi bu çokça seviliş le rin..

Ve aşk aldı beni her şeyden;
sadece kendine sakladı.
yerlere çaldı,
başında paraladı,
sonra sustu
hamuş dedi.

beni hiç mi tanımadın!
tuttuğun eli, bırak buralarda ötelerde bile ayıramam.
sadakat derken sana bunu kast ettim.
ben birleşen iki yüreği bir birinden koparamam.
benden aldığın sadece burası değildi.
şimdi bile bildin mi.

git başım dan leyla
ağlatıyor beni sözlerin
kahrediyorum hiç yere
mahvediyor beni gözlerin

uykusuz geçelere

ağlama duvarı oldu yüzün,
sevgili,
ne zaman seni ansam,
farkın da olmadan.
olunmadığım gibi,sen tarafın dan
göz yaşlarıma engel olamıyorum.

bir ahuzar inler yüreğimden,
gecemin en körfez yanlarında
uykuyu kaçırantan bir yüzün sahibiydin sen
gece bile bıktı ki benden

aşk şikayet dilekçe si yazmakla meşgul

.
çırpınışlarım var sana dair
sen bu kadar yüzsüz bir sevgi ye hazır mısın,
hazırlıklımısın..
kırdığın halde sert sözlerle,
sen diye açan çiçekleri,