Zamana Bıraktım Şiiri - Ömer Budak 2

Bazen içimden bir boşluk geçiyor,
Hiç dokunmadan dağıtıyor her şeyi.
Toparlamak istiyorum kendimi,
Ama insan en çok kendine geç kalıyor.

Ne çok yarım kalmışlık biriktirmişim,
Hepsinin adı başka, acısı aynı.
Gülüşlerim bile emanetti sanki,
Sahibi gelince geri alınacak gibi.

Zamana bıraktım dediğim ne varsa,
Zaman da beni bırakmış meğer.
Saatler ilerliyor, günler değişiyor,
Ama içimde duran o yer hiç kıpırdamıyor.

Bir gün ansızın geçer sandım,
Bir sabah hafif uyanırım diye bekledim.
Oysa bazı yükler sabahla eksilmiyor,
İnsan gözünü açınca yine aynı yerden başlıyor.

Şimdi ne bekleyenim var, ne gidenim,
Sadece içimde sürüp giden bir sessizlik.
Adını koyamadığım bir eksiklikle yaşıyorum,
Ne tam yarayım, ne de tamamen iyileşmiş.