Yusuf Şeker Şiirleri - Şair Yusuf Şeker

İNSAN TOPRAĞIN ÜSTÜ İÇİN DEĞİL
ALTI İÇİN YAŞAMALI...

GÖNÜL

Kefenini seccade yap ondan ibret almak için,

Gönül Dağım'a Yağıyor Karlar
Tüpiye tutuldum, gören olmadı.
Ötüşür baykuşlar, virandır bağlar,
Feryat eder bülbül, duyan olmadı.

Gül kurumuş, diken çıplak kalmış,

Gönül Dile Gelir, Susar Her Lisan

Demir şekil bulur usta düşünde,
Gönül dile gelir, susar her lisan.
Çelik, bir nağmeye dönüşür elinde,
Gönül dile gelir, susar her lisan.

GÖNÜL KERVANI

Ey gönül, devri âlemde sen neler çektin;
Sönmeyen ateşin yarası var, geçmiyor.
Kör talihinle nice nice dertler yüklettin;
Yıllardır yaralı omuz feryadı var bitmiyor.

Gönül

Gün vurup dağlara şafak atarken,
Buz tutar yüreği, susar o gönül.
Geceyi gündüze yaslı katarken,
Buz tutar yüreği susar o gönül.

Kendi Sonunu Merak Ederken

Aynalarda başka yüzler görünür,
Kendi sonunu merak ederken.
Gözü doymayanlar yerde sürünür,
Kendi sonunu merak ederken.

Kısmet

Bir şeyin kısmet ise kimse engel olamaz,
Vakti gelmeden hiçbir çiçek açamaz.
Mevlânâ’nın yazdığını aciz kullar bozamaz.
Yazılmamışsa alnına, kader seni bulamaz,

Şu Umut Dağı’na karlar yağarsa,
Bir çığ, bedende ruhu yok eder.
Velhâsıl titremiş yürek yanarsa,
O kor, bedende ruhu yok eder.

İlim gizlidir, her insan bilemez;

Küllerinden Doğan Baharlar

Yılların yükünü sineye çekti,
Küllerinden doğdu yeni baharlar.
Gönlümün bağına çiçekler ekti,
Küllerinden doğdu yeni baharlar.

Kul Olduk...

Kaybolur cevherler, özü bulunmaz.
Hak yolunda yalan söze kul olduk.
Aşkla yola giden garip yorulmaz.
Hak yolunda nesli bozuk kul olduk.