Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ÜŞÜMEK
Ben sana üşüdüm,
Çünkü kıştım;
Isınmayı senden başka hiçbir şeyden bilmeyen.
İçime işlenen bir nakıştım,
Sessiz, sabırlı, kırılgan.

ÜŞÜTÜYOR
Eskiden ayaz yakardı yüzümüzü,
Şimdi insanlar üşütüyor insanı.
Rüzgâr değil, sözler sert,
Kar değil, bakışlar donduruyor içimizi.

ÜŞÜYEN KALP
Bir bakışın düşer içime soğuk,
Sözlerin kar gibi erir avucumda,
Sözlerin rüzgâr olur içime işler,
Bir kış büyür sustuğun her heceden.

ÜŞÜYORDUM ASLINDA
Aslında ben hep sana üşüyordum
Sensiz kıştım zaten
Senli günlerde nakıştım
Bahardan bir bakışımdı

UTANCIN AÇTIĞI GÜLLER
Solgun menekşe baş eğmişti,
Gül utancından al al olmuştu,
Bir naz indi bahçelere,
Sükût aktı dudağından.

UYANMASIN SABAH
Açma gözlerini, gün ışığı sızmasın aramıza,
Gece dursun, ince bir sır gibi koynumuzda.
Sözler susup kalbimiz konuşsun usulca,
Zaman eğilsin bu sessizliğin huzurunda.

UZAK
Gökyüzünde beyaz bulutlar
Geçti penceden belli bellisiz
Baktım öyle uzaktan yalnız

Belli ki uzaklarda çok yorgun

UZAKLARA AKAN ESİNTİ
Bakıp duruyorum akışına
Şehrin üstünden geçen rüzgârın,
Belki dokunuyor en uzağına
İçimde büyüyen rüya duvarın.

UZAKLIĞIN KALPTEKİ YANKISI
Belki de en güzel yaradır sevmek…
Birini sessizliğinde bile özleyebilmek.
Yüreğinde incitmeden taşıyabilmek.
Adını anmadan özlemek bazen,
Sessizce onu bir özlemde saklayabilmek.

UZAKTA BİR SEN
Bir tek sen yeter içime,
Ama sen bir hayal kadar uzaksın.
Gönlümün kapısı çarpar adını her an,
Ama ellerim yetmez dokunmaya, ellerim boşlukta.