UTANCIN AÇTIĞI GÜLLER
Solgun menekşe baş eğmişti,
Gül utancından al al olmuştu,
Bir naz indi bahçelere,
Sükût aktı dudağından.
Rüzgâr bile yavaş esti,
Ürkütmemek ister gibi,
Gecenin en ince yerinde,
Adın düştü kalbime gizli.
Bir bakışın değdi ansız,
Gönlüm yandı kül içinden,
Sözler sustu, dil tutuldu,
Aşk geçti bu geçitten.
Mor menekşe hâlâ eğik,
Gül mahcup dal ucunda,
Sevda dediğin böyleymiş,
Saklı durur utanışında.
Yücel ÖZKÜ
22 Nisan 2026/09:56
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 21:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!