Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

UFKA BIRAKILAN
Vakit gelince gitmenin adıdır gün batımı,
Ömürden, gönülden, günden
Sessizce çekilen bir çizgi gibi.

Ne bir isyan kalır içinde

UFUKTA BİR ÇİÇEK
Her şeyin olmasını beklemiyorum
Güzelim ülkede
Zamanın alnı kırışık,
Yıllar buhran kokuyor.

UFKA DOĞAN IŞIK
Bir sabah kıyıya yanaştı bir gemi,
Gece çekilmiş, gün yüzünü göstermişti,
Deniz usulca gülümsüyordu,
Sanki bir müjde taşır gibiydi.

UFUKTA HEP SEN VARSIN
Gözlerimde göklerin yankısı var
İçimde nice yangınlar
Sükutunla hasretin sızısı
Nefesimde canların feryadı var

UFUKTA HÜZÜN ESİYOR
Yokluğuna sonsuza dek sustum
Kaldım bir başıma avare
Bir akşam vaktinin solgun aynasında
Düştü yüzüme sensizliğin en keskin hüznü

UFUKTA KALAN
Ben ufuktum, sen sonsuz bir deniz;
Bakışmak serbesti aramızda,
Dalga dalga çağırırdı içim seni,
Ama dokunmak yasaktı yazımızda…

UĞRUNA
İnsan aşk uğruna düşerse yola,
Ayağı değermiş görünmez kola;
Gül sanırdım dikenli bu çölü,
Meğer her adımı imtihan ola.

ÜLKEM
Ah ülkemde kara bulutlar
Mesken eyledi bir çeyrek
Nelere kadirsin öylesine
Seni sığsam maziye durmazsın

ULU YURDUM DESTANI
Ulu bir çağdan seslenir bu toprak,
Kökü derinde, göğe yürür Anadolu.
Taşında emek, toprağında çaba,
Her karışı uygarlık, her adımı onur dolu.

ÜMMETİN AYNASI
Dünya bir mâtemhâne şimdi,
Fecr sökmez, ufukta kan rengi şafak.
Gözyaşı sağanak değil tufan,
Arş’a yükselen bir ah var durmaksızın.