UFUKTA KALAN
Ben ufuktum, sen sonsuz bir deniz;
Bakışmak serbesti aramızda,
Dalga dalga çağırırdı içim seni,
Ama dokunmak yasaktı yazımızda…
Rüzgârın taşıdığı bir özlem gibi,
Uzakta dururduk aynı kaderde,
Ne sen çıkabilirdin derinlerimden,
Ne ben inebilirdim o maviye…
Birimiz sükût, birimiz fırtına,
İkimiz de aynı aşkın içinde yaralı,
Kavuşmak değil de belki de sadece
Sevmekti bu imtihanın en ağır kalmalı…
Yücel ÖZKÜ
16 Nisan 2026/20:07
Kayıt Tarihi : 17.04.2026 18:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!