Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SESSİZLİĞİN İZİNDE
Yorgun indim şehrin taşlı yollarına,
Bir çınar gölgesi düştü omzuma ince.
Ömrüm dağıldı sustuğun yıllarına,
Bir haber bekledim geceler boyunca sessizce.

SESSİZLİĞİN KIYISINDA
Susmak, yalnızlığın şiirdeki sesidir,
Geceye düşen kimsesiz bir nefestir.
İçimde kırılan her sessiz cümle,
Bir ömrün yorgun aynasına sinmiştir.

SESSİZLİĞİN LİMANI
Nerede bir can sönerse,
Oralı olur yüreğim,
Taşır sessizliğini etrafa,
Olmazsa insan olmaz yüreğim.

SESSİZLİĞİN TARTISI
Eğri bir köprünün üstünden geçiyoruz,
ne susmak ne konuşmak çare olmuyor insana.
Sözler kırık bir terazide sallanırken,
hakikat eğiliyor iki ucunda dünyanın.

SESSİZLİK HASRET EKER
Gidersen bu şehir yıkılır
Kuşlar da uçar gider buradan
Nehirler bile susar susuzluktan
İnsan da yalnızlıktan

SESSİZLİKTE SEN
Haykırsam gelemezsin,
Sesim rüzgârda kaybolur boşluğa.
Şiirlerim hüzün kokar sen diye,
Her dize bir özlem, her nokta bir hasret.

SESSİZ LİMAN
Artık vakit geldi demir almaya
Ahu figan düştü sessiz limana
Sis çöktü ufkuma söz tükendi
Yol yazıldı meçhule dönmez yana

SESSİZ SEVDA
Hiç dokunmadan da sever insan,
Bir bakışı yıllarca içinde taşır.
Adını duymasa bile bir sesin,
Kalbi yine aynı yerde çarpar.

SESSİZ YARALAR
Dilsizdir içimde büyüyen acılar,
Varıp da kimseye anlatamaz kendini.
Gece iner usulca yorgun omuzlarıma,
Sessizlik sarar kalbimin derinliğini.

SESSİZ YOLCULUK
Bir sabah vakti sis inerken ovalara,
Sessizce düşeceğim eski yollara.
Rüzgâr omzuma hüzün bıraksa bile,
Adını taşıyacağım uzak diyarlara.